Magnifying glass Close

Adblocker is geactiveerd!

Op deze website worden advertenties getoond. Van de advertenties wordt de redactie betaald. De redactie verzorgt het nieuws op deze website. Zonder advertenties geen nieuws. Zou je je adblocker daarom willen uitschakelen

Partner van Aanbestedingscafé:

Een goede inkoper wil niet ontzorgd worden

Vriendjespolitiek en favoritisme. Het zijn twee woorden die vaak terugkomen in het boek ‘Een goede inkoper wil niet ‘ontzorgd’ worden’ van Theo van der Linden. Net als het woord ‘ontzorgd’, maar daarover later meer. Waarom nu juist die twee woorden zo belangrijk zijn? Dat legt Theo van der Linden haarfijn uit in de inleiding. Het boek bestaat uit een groot aantal van zijn blogs op Aanbestedingscafé.nl en columns uit vakblad GWW-Totaal.

Bestrijder van vriendjespolitiek en favoritisme

Het zijn blogs (45 stuks) en columns (22 stuks) over de alledaagse praktijk van het aanbesteden, gebaseerd op uitspraken van rechters en CVAE over aanbestedingszaken. Maar wel minder juridisch dan in zijn jaarlijks verschijnende boeken met aanbestedingsjurisprudentie. Aan het slot van zijn inleiding geeft Theo van der Linden duidelijk aan wat hij met deze blogs en columns (zoals hij ze zelf steevast noemt) wil bereiken: een steentje bijdragen aan het bestrijden van vriendjespolitiek en favoritisme bij het gunnen van overheidsopdrachten. Ontstaan vanuit oprechte verontwaardiging doet hij dat altijd mild en beschaafd, maar wel met een bedoeling zoals hij zelf stelt. Een lovenswaardig en nobel streven.           

In begrijpelijk Nederlands je mening verkondigen

Je kunt dus veel van Theo van der Linden zeggen, maar niet dat hij zijn mening onder stoelen of banken steekt. Dat hij daar een podium voor krijgt op Aanbestedingscafé.nl en in het blad GWW-totaal is niet meer dan terecht. Helemaal omdat hij dat altijd doet in begrijpelijk Nederlands. Niets ten nadele van de juridisch geschoolde aanbestedingsexperts, maar nagenoeg het grootst deel van de mensen die zich beroepsmatig met aanbesteden bezig houdt is niet juridisch geschoold. Dat zijn blogs en columns een groot en trouw lezerspubliek trekken, wekt dus geen verwondering. Voor al die trouwe lezers is er dit boek waarin een groot aantal van die blogs, van nieuw naar oud, terugkomen.

Het wonder van het aanbesteden

Er is één uitzondering, namelijk de eerste bijdrage met de titel ‘Het wonder van het aanbesteden’. Daarin legt Theo van der Linden uit waarom hij van aanbesteden houdt, ook al noemt hij het zelf ‘een warm hart toedragen’. Hij gaat daarmee lijnrecht in tegen de vele mensen die een hekel hebben aan het aanbesteden of het zelfs hartgrondig haten. Theo van der Linden is daarom een verfrissende oase van positiviteit in die woestijn van zure en negatieve meningen. En dat ondanks de kritiek die hij, veelal voorzien van een of meerdere argumenten, helder toelicht. Dat het zo positief overkomt, komt omdat hij in veel gevallen oplossingen aandraagt. Eerlijkgezegd zouden meer mensen in aanbestedingsland dat mogen doen. 

C’est le ton qui fait la musique

Wat verder opvalt is dat Theo van der Linden met zijn blogs en columns niet over één nacht ijs gaat en niet zomaar iets de openbaarheid inslingert. Onderbouwd met juridische teksten, quotes en feiten bouwt hij zijn teksten zorgvuldig op en geeft hij zijn mening. Dat hij daarbij geregeld privésituaties aanhaalt en op zijn tijd humor en zelfs ironie verwerkt in zijn bijdragen, maakt het boek zeer goed leesbaar. Wat heet, je zit soms met een glimlach op je gezicht te lezen. Voor een boek over aanbesteden is dat heel bijzonder. C’est le ton qui fait la musique. Als je het goed bekijkt levert dit boek ook een duidelijke meerwaarde als het gaat over beter aanbesteden. Je zou demissionair Staatssecretaris voor Economische Zaken en Klimaat Mona Keijzer van harte aanbevelen om eens met Theo van der Linden in gesprek te gaan.

Ontzorgen nu echt in de categorie jeukwoorden

Origineel kwam het gebruik van het woord ‘ontzorgen’ in zwang door de advertenties van Achmea. Zoals dat echter wel vaker bij zo’n reclameuiting gebeurt, gaat het woord een eigen leven leiden en werd het nadien te pas en te onpas gebruikt. Voor je het weet komt het dan ook nog heel vaak in aanbestedingsdocumenten terecht. Waarvan Theo van der Linden vervolgens de voorbeelden in zijn columns uit zijn mouw schudt. Resultaat: je kunt het woord ontzorgen aan het eind van het boek niet meer horen of zien. Waarschijnlijk is daarmee zijn geheime missie geslaagd om het woord nooit meer in aanbestedingsdocumenten te gebruiken en hoort het nu definitief thuis in de categorie jeukwoorden. Daarmee is echter nog niet verklaard waarom de aanhalingstekens bij ontzorgd in de titel voorkomen.

Aanbestedingscowboys

Dat je als aanbestedingsdeskundige nooit bent uitgeleerd, dwingt je eigenlijk om jezelf continu op de hoogte te houden van de laatste ontwikkelingen op het gebied van aanbesteden. Dat is op zich wel een uitdaging. Neem alleen al e vele wijzigingen zoals de nieuwe Gids Proportionaliteit, de stroom aan gerechtelijk uitspraken en nieuwe inzichten van deskundigen uit de praktijk. Met dit boek van Theo van der Linden heb je in ieder geval een aantal van die praktische inzichten overzichtelijk bij elkaar en kun je er met collega’s over in gesprek gaan. Zoals over hoe je om dient te gaan met de aanbestedingscowboys in inkoopland. Het precieze hoe en waarom lees je terug in een van de laatste hoofdstukken van het boek.

Eindoordeel

Het boek ‘Een goede inkoper wil niet ‘ontzorgd’ worden’ is uniek in zijn soort. Het is in tegenstelling tot nagenoeg alle andere boeken over aanbesteden inclusief de eigen boeken van Theo van der Linden geen omvangrijk boekwerk. Het is geschreven in begrijpelijk Nederlands en lekker concreet. Je hoeft het niet met alles eens te zijn, maar Theo van der Linden zet je zeker aan tot nadenken. Daarbij gaat hij relevante en zinvolle discussies zeker niet uit de weg, zoals een recente e-mailwisseling met Fredo Schotanus over de relatieve beoordelingsmethode bewees. Zonder (de boeken van) Theo van der Linden, en in het bijzonder dit boek, zou het aanbestedingslandschap in Nederland er een stuk saaier uitzien.

Beoordeling
Aanvullende literatuur
Boekgegevens

Auteur:

Theo van der Linden is directeur van VdLC. Met zijn aanstekelijke presentatie en vele praktijkvoorbeelden weet hij de lesstof altijd duidelijk en eenvoudig uit te leggen. Hij publiceerde de afgelopen jaren in GWW-totaal, de Tender nieuwsbrief en hij heeft een veelbesproken column op www.aanbestedingscafe.nl. De afgelopen jaren gaf hij meer dan 1.000 altijd zeer gewaardeerde incompany-trainingen bij zowel overheid als bedrijfsleven. Daarmee is hij een van de meest gevraagde, zo niet de meest gevraagde cursusleider op het gebied van aanbesteden. Het leukste compliment dat hij ooit kreeg was: “Ik dacht dat aanbesteden saai was, maar u vertelt het als een spannend jongensboek”. Op zijn vijftigste heeft hij besloten om nooit meer een stropdas te dragen en die belofte houdt hij nog steeds vol.

Nederlandstalig | Paperback | 223 blz.

VdLC publishers/consultants B.V. | 1e druk, 2020

Het boek ‘Een inkoper wil niet ‘ontzorgd’ worden’ is in eigen beheer uitgegeven, verkrijgbaar via www.aanbesteding.nl of via e-mail [email protected] en kost € 29,95 inclusief BTW, exclusief verzendkosten.

Partner van Aanbestedingscafé:

Aanbestedingsjurisprudentie in de praktijk, editie 2021

Of ze nu willen of niet, aanbesteden is een verplichte tak van sport voor overheidsinstellingen als ze iets willen inkopen voor hun bedrijfsvoering. Afhankelijk van het bedrag, dienen zij ofwel Europees, nationaal of onderhands aan te besteden. Dat daar weleens iets fout kan gaan lezen we vaak terug in de dagbladen of op het internet. Al dan niet objectief weergegeven, ontbreekt over het algemeen de juridische context van die gebeurtenissen. Met het boek ‘Aanbestedingsjurisprudentie in de praktijk, editie 2021’ van auteur Theo van der Linden kun je als direct betrokkene bij het aanbesteden de in de pers beschreven missers beter begrijpen. Nog beter, je kunt ze voor jezelf en je organisatie of bedrijf weten te voorkomen.   

Boekenplank begint vol te raken bij eerste lustrum
Begon het in 2016 voor Theo van der Linden met een editie zonder jaartal, want was er wel belangstelling voor een boek vol met aanbestedingsjurisprudentie? Een boek met onderwerpen die nu niet bepaald voorbijkomen op verjaardagsfeestjes. De praktijk wees uit dat die interesse er zeker was. In de jaren erna verscheen er aan het begin van ieder jaar weer een boek met de afbeelding van Vrouwe Justitia op de voorkant. Behalve een eenmalig kunstzinnig uitstapje met een knipoog in 2018, elke keer met een zelfde achtergrond, maar vanzelfsprekend wel met een ander jaartal en een andere steunkleur. Deze uitgave vormt het eerste lustrum voor de auteur en zijn boek, en wát voor een lustrum! Een lustrum waarbij de boekenplank van degene die alle edities inmiddels heeft aangeschaft, aardig vol begint te raken.

De Dikke Van der Linden: meer waar voor je geld, echt waar voor je geld
Elk jaar denk je namelijk dat de omvang van het boek ‘Aanbestedingsjurisprudentie in de praktijk’ zijn grens wel heeft bereikt. En ieder jaar weet auteur Theo van der Linden je te verrassen. Het boek is ook dit jaar dikker geworden, mede door de keuze voor een betere en dikkere papiersoort. Van 326 pagina’s voor editie 2019 via 434 pagina’s voor editie 2020 naar het enorme aantal van 516 pagina’s voor editie 2021, omdat het aantal zaken is doorgegroeid naar 538. Je krijgt dus meer en echt waar voor je geld, want waar vind je in een boek over aanbesteden zoveel aanbestedingsrechtelijke zaken in normale taal beschreven en toegelicht? Op dit moment in geen enkel ander boek op het juridische vlak. Dat maakt ‘Aanbestedingsjurisprudentie in de praktijk’ elke keer tot een unieke uitgave. Met recht mag je dit boek daarom de eretitel ‘De Dikke Van der Linden’ meegeven. Toonaangevend en informatief tegelijk, net zoals zijn ‘zusje’ De Dikke Van Dale.

Heeft u even en haalt u eerst adem
Met name als je weet dat je in het boek onder andere het volgende aantreft, met tussen haakjes vermeld het aantal zaken: opstellen van de aanbestedingsstukken (33), begrippen, definities en taalkundige kwesties (29), uitsluitingsgronden (16), referenties (18), minimumeisen en selectiecriteria (18), communicatie (22), herstel van kleine fouten (35), is de sanctie van uitsluiting wel proportioneel? (15), elektronisch inschrijven (17), Beste Prijs Kwaliteit Verhouding – BPKV (15), presentaties, interviews, gebruikers- en smaaktests (15), samenstelling beoordelingscommissie (15), werkwijze beoordelingscommissies (16), beoordeling kwaliteit (18), begrip ‘gerede twijfel’ (21), gunningsbeslissing en motiveringsplicht (24), in (hoger) beroep gaan (20) plus onder meer zaken over het Uniform Europees Aanbestedingsdocument, meervoudig onderhands aanbesteden, social return, intrekken van de aanbesteding, gunning via onderhandeling, Best Value Procurement, de relatieve methode en gunnen op waarde.

Commissie van Aanbestedingsexperts
Tot en met de editie van 2019 beperkte Theo van der Linden zich in zijn boek tot uitspraken van de verschillende rechtbanken verspreid over het land. Met de edities van 2020 en 2021 voegde hij voor het eerst adviezen toe van de Commissie van Aanbestedingsexperts (CvAE). Logisch en vanzelfsprekend, want bij geschillen tussen aanbestedende diensten en leveranciers heeft de laatste groep naast de gang naar de rechter tevens de mogelijkheid een bezwaar in te dienen bij de CvAE. De uitspraken van de CvAE staan verspreid in het boek tussen de uitspraken van de rechtbanken opgenomen. Ze zijn te herkennen aan de notatie ‘Advies’ gevolgd door een nummer dat gemakkelijk is terug te vinden op de website van de CvAE. Mede vanwege de kwaliteit van die CvAE adviezen een kwaliteitsverbetering die er toe doet.

Verdere verbeteringen ten opzichte van de vorige versie
Bij het (her)schrijven en uitgeven van deze nieuwe versie heeft auteur Theo van der Linden zich bij de volgorde van de onderwerpen zoveel mogelijk laten leiden door de verschillende stappen van het aanbestedingsproces. Dat komt de leesbaarheid van de teksten en het begrip van de soms moelijke inhoud zeker ten goede. Verder heeft hij naast de lange inhoudsopgave een verkorte inhoudsopgave toegevoegd, waarin de onderwerpen per categorie zijn opgenomen. Achter ieder onderwerp staat het paginanummer vermeld waar dit onderwerp begint. Nog een verbetering, omdat je hiermee een specifiek onderwerp sneller en efficiënter kunt terugvinden in het boek. Deze details maken het boek ook waardevoller in vergelijking met eerdere edities.

Van grijze gebieden naar nieuwe grijze gebieden
Het aanbestedingsrecht kent na al die jaren nog steeds vele grijze gebieden. Met arresten worden die grijze gebieden jaar na jaar ingevuld, totdat er (weer) een nieuwe aanbestedingswet komt en men een deel van die arresten omzet in wetgeving zoals bijvoorbeeld het Alcatel-arrest. In de periode tussen die aanbestedingswetten staat de wereld natuurlijk niet stil. Je moet jezelf als aanbesteder en leverancier, mits je je vak serieus neemt, op de hoogte houden van de laatste uitspraken en adviezen. Want ieder ingevuld grijs gebied leidt vaak weer tot een nieuw grijs gebied. Dé reden dat er ieder jaar weer een nieuwe, aangepaste versie van het boek verschijnt. Je zou er zonder die nadere duiding van uitspraken of adviezen als aanbestedende dienst of leverancier een punthoofd van kunnen krijgen. Met dank aan Theo van der Linden en zijn boeken is die kans in ieder geval een stuk kleiner.

Eindoordeel
Het boek ‘Aanbestedingsjurisprudentie in de praktijk, editie 2021’ is nog steeds een stevige aanrader voor mensen die in hun dagelijkse praktijk – als aanbesteder of leverancier – te maken hebben of krijgen met aanbesteden. Je kunt eruithalen wat je wilt en, zoals eerder gemeld in de twee recensies van de vorige edities, je hoeft het boek zeker niet in één keer uit te lezen. Integendeel, het achter elkaar uitlezen zou je door het grote aantal gepresenteerde zaken het plezier in het aanbesteden kunnen ontnemen. En laat dat nu net niet de bedoeling van auteur Theo van der Linden zijn. Vooral zijn eerlijke, vaak relativerende toelichtingen op gerechtelijke uitspraken en adviezen geven je het gevoel dat je echt niet de enige bent die het soms niet helemaal heeft begrepen. Ze toveren soms zelfs een glimlach op je gezicht, en wie wil dat nu niet?

Beoordeling

Aanvullende literatuur

Boekgegevens
Auteur:
Theo van der Linden is directeur van VdLC. Met zijn aanstekelijke presentatie en vele praktijkvoorbeelden weet hij de lesstof altijd duidelijk en eenvoudig uit te leggen. Hij publiceerde de afgelopen jaren in GWW-totaal, de Tender nieuwsbrief en hij heeft een veelbesproken column op www.aanbestedingscafe.nl. De afgelopen jaren gaf hij meer dan duizend altijd zeer gewaardeerde incompany trainingen bij zowel overheid als bedrijfsleven. Daarmee is hij een van de meest gevraagde, zo niet de meest gevraagde cursusleider op het gebied van aanbesteden. Het leukste compliment dat hij ooit kreeg was: “Ik dacht dat aanbesteden saai was, maar u vertelt het als een spannend jongensboek”. Op zijn vijftigste heeft hij besloten om nooit meer een stropdas te dragen en die belofte houdt hij nog steeds vol.

Nederlandstalig | Paperback | 516 blz.

VdLC publishers/consultants B.V. | 1e druk, 2021

Het boek ‘Aanbestedingsjurisprudentie in de praktijk, editie 2021′ is in eigen beheer uitgegeven, verkrijgbaar via www.aanbesteding.nl of via e-mail [email protected] en kost €59,95 inclusief btw en verzendkosten.

Partner van Aanbestedingscafé:

Boekrecensie: Handboek inschrijven op aanbestedingen

Benieuwd naar alles wat je als leverancier en direct betrokkene bij aanbesteden al wilde weten over aanbestedingen, maar nooit durfde te vragen? Dan is de nieuwe versie van het ‘Handboek inschrijven op aanbestedingen’ van Octavia Siertsema een boek voor jou. Niet alleen voor leveranciers en direct betrokkenen, maar eveneens voor inkopers die het aanbesteden wel eens van de andere kant durven te bekijken. Het boek is namelijk in deze nieuwe versie geschreven voor ‘iedereen die met aanbestedingen te maken heeft’ en niet meer uitsluitend bedoeld voor inschrijvers (lees leveranciers).

Vragen, vragen en nog eens vragen
Octavia Siertsema heeft ervoor gekozen de verschillende onderwerpen over aanbesteden en het inschrijven op aanbesteden te behandelen aan de hand van vragen. Niet alleen leveranciers, maar ook betrokkenen bij aanbestedende diensten zijn niet altijd bekend met de aanbestedingswetgeving en de aanvullende regels. En mensen die iets niet weten, stellen daarover als het goed is vragen. Dat klinkt niet alleen logisch, dat is het ook. Het boek leest mede daardoor gemakkelijk weg en is zelfs voor de grootste leken onder ons goed te begrijpen. Een compliment meer dan waard en een verademing, omdat ‘normaal’ gesproken aanbestedingsboeken vol staan met juridische begrippen en een soort van geheimtaal.  

Overzichtelijk en niet te dik handboek
Handboeken hebben nogal eens de neiging omvangrijk en onoverzichtelijk te zijn. Ondanks dat het boek gegroeid is van 186 naar 230 pagina’s, is daar bij de tweede druk van het ‘Handboek inschrijven op aanbestedingen’ van Octavia Siertsema nog steeds geen sprake van. Aan de hand van de volgorde van het aanbestedingsproces worden de verschillende stappen in korte, overzichtelijke hoofdstukken behandeld. Daarbij heeft zij de ervaringen uit haar dagelijkse praktijk als coach en trainer verwerkt en toegepast in deze tweede druk. Om het voor de kopers van de eerste druk van haar boek wat makkelijker te maken, zijn hieronder de zeven belangrijkste en meest opvallende verschillen met die eerste druk op een rij gezet.

Verschil 1: aanbestedingsprocedures naar voren gehaald
In de eerste druk stonden de aanbestedingsprocedures enigszins verscholen en niet compleet achterin in het boek onder hoofdstuk X ‘Extra informatie’. In deze nieuwe versie van het boek staan ze bij elkaar vooraan in hoofdstuk II en is er tevens aandacht voor ‘bijzondere’ procedures als een Dynamisch Aankoop Systeem (DAS) en een concurrentiegerichte dialoog.

Verschil 2: alleen of samen inschrijven
De laatste jaren laat een opkomst zien van leveranciers die samen inschrijven, omdat men anders niet aan bepaalde selectie- en/of gunningscriteria voldoet. Welke afwegingen daarbij komen kijken (juridisch, bedrijfseconomisch en/of commercieel) vind je nu terug in een nieuw hoofdstuk V.

Verschil 3: update Economisch Meest Voordelige Inschrijving (EMVI)
Het onderwerp EMVI was in de eerste versie van het boek terug te vinden als onderdeel van hoofdstuk VI ‘Prijs en kwaliteit’. Omdat de regelgeving over EMVI ingrijpend is aangepast, moesten de teksten over dit onderwerp op de schop en zijn ze nu terug te vinden onder een nieuw hoofdstuk VIII ‘EMVI’.

Verschil 4: prijs en kwaliteit vanuit het gezichtspunt van de leverancier
De teksten over de onderwerpen prijs en kwaliteit vanuit het gezichtspunt van de inschrijver zijn (terecht) gescheiden van de teksten over EMVI. Ze hebben een eigen plek gekregen in hoofdstuk IX ‘Prijs en kwaliteit’, dat logischerwijs volgt na de uitleg over EMVI in hoofdstuk VIII.

Verschil 5: inleveren of beter gezegd indienen offerte
In hoofdstuk X ‘Inleveren’ concentreert Octavia Siertsema zich nu volledig op het inleveren of beter gezegd het indienen van offertes. Vanwege de digitalisering (verplicht indienen via TenderNed) en de versimpeling van de selectiecriteria met behulp van het Uniform Europees Aanbestedingsdocument was aanpassing noodzakelijk.

Verschil 6: extra informatie gewijzigd en aangevuld
In het hoofdstuk X ‘Extra informatie’ zijn de onderwerpen in een andere, meer logische volgorde geplaatst. Het betreft verder vooral een verzameling van onderwerpen die elders in het boek geen plaats kon vinden, maar zeker zeer waardevol zijn voor een begrip van het aanbesteden. Daarnaast zijn er vier paragrafen toegevoegd over Maatschappelijk Verantwoord Inkopen en Social Return. 

Verschil 7: mogelijke vragen uitgebreid en prestatie-inkoop toegevoegd
In het laatste deel van deze tweede druk tref je de bijlagen aan. Met name bijlage B over mogelijke vragen te stellen door leveranciers is aanzienlijk uitgebreid. Het biedt zowel leveranciers als aanbestedende diensten de kans zich beter voor te bereiden op de vragenronde(s) en wat daarna komt. Tenslotte heeft het onderwerp ‘Prestatie-inkoop’ en de relatie met aanbesteden een plaats gekregen in een nieuwe Bijlage D.  

Eindoordeel
Binnen het vakgebied aanbesteden is er slechts weinig – in gewone mensentaal geschreven – literatuur beschikbaar voor mensen die niet dagelijks met aanbesteden te maken hebben. Met het ‘Handboek inschrijven op aanbestedingen’ vult Octavia Siertsema die leemte al een groot aantal jaren met veel enthousiasme en een nuchtere kijk in. De tweede druk van dit boek maakt je (nog steeds én weer beter) op een leuke en heldere manier wegwijs in de aanbestedingswetgeving en de daaruit voortvloeiende regels. Octavia Siertsema levert met dit compact en lezenswaardig naslagwerk wederom een meer dan nuttige bijdrage aan het efficiënter en gemakkelijker laten verlopen van aanbestedingsprocessen en -projecten.

Beoordeling

Aanvullende literatuur en informatie

Boekgegevens

Auteur:

Octavia Siertsema is in het dagelijks leven inkoper, bidmanager en trainer. Ze heeft jarenlange ervaring als inkoper in het bedrijfsleven en bij overheidsinstanties. Daarnaast is zij werkzaam als trainer en coach bij inschrijftrajecten.

Paperback, 255 blz. | Nederlands

Pumbo | 2e druk, 2018

EAN: 9789463454292

Bestellen

‘Handboek inschrijven op aanbestedingen’ is verkrijgbaar bij www.managementboek.nl. Klik hier om het boek te bestellen.

Partner van Aanbestedingscafé:

Boekrecensie: Ben ik in beeld?

‘Onder druk wordt alles vloeibaar’ was wel heel erg van toepassing op de snelheid waarmee videoconferencing de laatste drie maanden zijn grote doorbraak beleefde. Bleef deze techniek tot voor kort beperkt tot bedrijven en organisaties met veel verschillende locaties of locaties in het buitenland en dan nog vaak alleen conference calls zonder beeld. Onder druk van het coronavirus was het door het gedwongen thuiswerken ineens business as usual voor veel kantoormedewerkers om een videoconference-call te hebben.

Videoconferencing, ook een nieuw normaal
Wat heet, er waren genoeg mensen die van de ene op de andere week hun dagen gevuld zagen met wel vijf tot tien videoconference-calls per dag. En daar op social media in eerste instantie hoog van opgaven. Want nieuw en dus interessant, maar dat verdween al snel naar de achtergrond omdat heel veel mensen te maken kregen met videoconferencing. Het bijzondere werd al snel normaal. Alhoewel normaal? Wat voor de een nieuw normaal en vanzelfsprekend was, was dat voor een ander totaal niet. Her en der zag je, vooral op social media – want echt bij elkaar komen mocht natuurlijk nog niet – discussies ontstaan over de voors en tegens van het videoconferencing.      

Miep miep 
En juist op die discussies haakten beide auteurs Gijs Weenink en Richard Engelfriet vervolgens bliksemsnel in met hun boek ‘Ben ik in beeld?’ over online overleggen, vergaderen en presenteren zonder gedoe. Normaal gesproken kost het produceren van een nieuw boek minimaal zes maanden en dan nog is dat heel snel. Dat heeft simpelweg te maken met het bedenken van een onderwerp, de voorbereiding van en het daadwerkelijke schrijven, de redactie en de productie van het boek. Het feit dat dit boek ‘Ben ik in beeld?’ sinds 23 mei verkrijgbaar is, verdient daarom alle complimenten. Zowel voor de beide auteurs als voor de mensen van uitgeverij Haystack die met een roadrunner-achtige snelheid (miep miep) dit boek hebben geproduceerd.    

Voor en tegen, lekker overzichtelijk 
Zowel Gijs Wenink als Richard Engelfriet staan als erkend debater, respectievelijk dagvoorzitter, bekend om hun rappe tong en dito denksnelheid. Daarnaast hebben zij een of meerdere boeken op hun naam staan. Helemaal vreemd is het dus niet dat zij in staat waren hun gedachten over het onderwerp videoconferencing zo snel op papier te krijgen. Geheel in hun stijl doen ze dat in de vorm van, zoals zijzelf op de achterflap van hun boek melden, twaalf prikkelende stellingen. Iedere stelling komt terug in een apart hoofdstuk met een vaste opbouw: de voorstanders, de tegenstanders en de praktijk. Lekker overzichtelijk en mede daardoor makkelijk leesbaar.             

Vooral zelf blijven nadenken
Hoewel zowel de fictieve voorstanders en tegenstanders in dezelfde mate aan bod komen bij iedere stelling, merk je zelf al lezende vrij snel waar je voorkeur naar uitgaat. Je leest weliswaar argumenten van anderen, maar ongemerkt ‘noteer’ je in je hoofd wat je aanspreekt en wat niet. Dat heeft ongetwijfeld te maken met het gegeven dat het niet allemaal feiten zijn die je tegenkomt. Het zijn meningen en meningen hebben als voordeel dat je daar zelf ook weer een mening over kunt en mag hebben. Volg je me nog? Het boek wil vooral aanzetten tot zelf blijven nadenken en met elkaar, ja ook hier, over in gesprek gaan. Vooralsnog via videoconferencing, maar steeds vaker weer op de werkplek.

Back to the future
Dat we iets ‘moeten’ met videoconferencing is in de nu achter ons liggende periode duidelijk geworden. Dat dit boekje van Gijs Weenink en Richard Engelfriet daar een bijdrage aan kan leveren eveneens. Wonderlijk is het echter wel dat we deze discussie nu pas voeren. De techniek van het videoconferencing was namelijk al veel langer beschikbaar, maar werd nog niet breed toegepast. Een soort van ‘Back to the future’-gevoel. Net zoals het thuiswerken ook mondjesmaat (één, maximaal twee dagen per week) werd toegelaten. Iets met gebrek aan vertrouwen en daarom extra controle? Juist die boodschap van de auteurs lees je tussen de regels door: laten we de techniek van het videoconferencing op een efficiënte en slimme manier gebruiken maar dit niet dichttimmeren met protocollen en regelgeving. Laat het de medewerkers zelf en vooral samen uitvinden hoe dit het beste kan werken.      

Werkt dit nu ook voor inkopers?
Werkt dit nu ook voor inkopers? In de praktijk blijkt dat veel inkopers bij internationale bedrijven vaak al bezig zijn met video en/of teleconferencing. Tot ieders tevredenheid want zoals de auteurs in hun boekje aangeven, fysiek vergaderen kost nu eenmaal relatief en absoluut veel meer tijd dan vergaderen op afstand. Voor overleg met hun interne klanten en leveranciers zou het voor inkopers prima moeten kunnen werken. Sprekers zijn in beeld, relevante teksten, spreadsheets en/of presentaties kunnen live worden getoond en aangepast. Iedereen die deelneemt kan zien wat men wijzigt en daar weer op reageren. Het vraagt alleen wat gewenning, extra concentratie, regievoering en de discipline om de agenda niet de hele dag te vullen met dit soort afspraken.         

Eindoordeel
Als je worstelt met het toepassen van videoconferencing bij je dagelijks werk en alle voors en tegens snel op een rij wilt hebben, moet je dit boekje aanschaffen. Helaas nog niet als e-book verkrijgbaar, maar dat mag de leespret niet drukken. Het boekje (want niet meer dan 108 pagina’s) leest vlot weg. Het  biedt verder als voordeel dat je vooralsnog niet eerst met je collega’s in discussie hoeft te gaan. Met de meningen uit het boek kan je dat later, goed voorbereid, alsnog doen mocht je daar behoefte aan hebben. Beschouw het boekje ‘Ben ik in beeld?’ alleen niet als een boekje over de techniek van. Het gaat meer over hoe mensen met videoconferencing omgaan en daarover naar elkaar toe kunnen communiceren.  

Beoordeling

Aanvullende literatuur

Boekgegevens

Auteurs:

Paperback, 108 blz. | Nederlands

Uitgeverij Haystack | 1e druk, 2020

EAN: 9789461263858

Het boek ‘Ben ik in beeld?’ is verkrijgbaar via www.managementboek.nl en direct uit voorraad leverbaar. Klik hier om het boek te bestellen.

Partner van Aanbestedingscafé:

Recensie: Basis/opfris cursus Europees aanbesteden

Machiavelli zei ooit: “Never waste the opportunity offered by a good crisis” waarop Winston Churchill vijf eeuwen later een variant bedacht: “Never let a good crisis go to waste”. Beide uitspraken zouden zeer goed van toepassing kunnen zijn op de afgelopen weken door Theo van der Linden in zeer korte tijd ontwikkelde online training ‘Basis/opfriscursus Europees aanbesteden’.

Tom Poes, verzin een list
Als gevolg van de coronacrisis en de daaruit voortvloeiende intelligente lockdown werden vanuit de overheid een aantal weken geleden bijeenkomsten van meer dan twee mensen verboden. Het zorgde er bij Theo van der Linden, eigenaar van VdLC, voor dat hij zijn komende aanbestedingstrainingen moest annuleren. Zijn inkomstenbron droogde net zoals bij vele andere trainingsbureau’s in rap tempo op. Theo van der Linden zou echter Theo van der Linden niet zijn als hij een oplossing bedacht. Helemaal in de geest van de uitspraak van Oliver B. Bommel in de boeken van Maarten Toonder: “Tom Poes verzin een list”, ging hij aan de slag. In slechts drie weken tijd wist hij zijn basis/opfriscursus over Europees aanbesteden om te bouwen tot een online training.

Training voorbij voordat je er erg in hebt
Het volgen van een dag training bij Theo van der Linden is voorbij voor je er erg in hebt. Dat kan je eveneens zomaar gebeuren bij de vier videotrainingen die deel uitmaken van de online training. De vijftig minuten per video zijn hoogstwaarschijnlijk niet toevallig gekozen, want het aantal minuten is precies gelijk aan de lestijd in het middelbaar en hoger (beroeps) onderwijs. De spanningsboog, hoe lang iemand gericht (geconcentreerd) bezig kan zijn, wordt daarmee niet op de proef gesteld. Waarmee je als ‘thuiscursist’ wel op de proef wordt gesteld, is het feit dat je de training in je eigen omgeving volgt en daardoor dus wel kan worden afgeleid. Zeker in deze tijden, met eventuele partners en kinderen plus huishoudelijke klussen om je heen. De video’s in afzondering bekijken is dan ook het dringende advies.

Net als een artiest mist Theo zijn publiek (en het publiek hem)
Met op de achtergrond van de video’s de skyline van New York is het in eerste instantie even wennen, maar dat gevoel verdwijnt snel als Theo van der Linden in beeld verschijnt. Op de hem bekende manier vertelt hij zijn verhaal, waarbij je, zeker als je hem al eens live hebt mogen aanschouwen, alleen zijn gebruikelijke interactie met de zaal mist. En dat geldt omgekeerd voor hem ook, want als trainer maakt hij normaal gesproken goed gebruik van de vragen en opmerkingen die hij vanuit de zaal ontvangt. Naast Theo van der Linden verschijnen verder links in beeld de teksten en dat oogt logisch. Voelt logisch, omdat we van nature van links naar rechts lezen. De voorbeelden die in beeld verschijnen zijn duidelijk en compact verwoord. Ze zijn van toegevoegde waarde en maken het gesproken verhaal van Theo van der Linden af.

Wat krijg je voor je geld?
Als je de vier video’s bekijkt valt verder op dat zijn taalgebruik duidelijk is. In gewoon Nederlands zonder moeilijke juridische terminologie behandelt hij in de video een grote hoeveel onderwerpen uit de aanbestedingswetgeving. Onder meer de oorsprong van de wetgeving, de daarbij behorende aanbestedingsprincipes transparantie, non-discriminatie, objectiviteit en proportionaliteit en voor welke organisaties het (Europees) aanbesteden verplicht is komen aan bod.

Hij gaat in op de verschillende soorten aanbestedingen die in de wetgeving staan opgenomen en alle processtappen die bij de meest voorkomende aanbestedingen (openbaar en niet openbaar) horen. Deze onderdelen van de wetgeving wisselt Theo van der Linden af met bekende en minder bekende toepasselijke jurisprudentie. Wat je zowel in de videotrainingen als in het cursusboek wel mist, is structuur in de vorm van een (soort van) inhoudsopgave. Alle onderwerpen staan zowel in het boek als op de website achter elkaar, waardoor je het overzicht snel kwijtraakt. Ook het later terugzoeken van een fragment wordt daarmee moeilijk. Hier zit absoluut nog een punt van verbetering in.

Als verzekeringsadviseur kom ik graag bij de mensen thuis    
Het was ooit een bekende slogan van een verzekeringsbedrijf op televisie. “Als verzekeringsadviseur kom ik graag bij de mensen thuis” en dat is precies wat Theo van der Linden met deze online training doet. Hij komt bij je thuis en presenteert daar zijn training exclusief voor jou. In combinatie met de pdf-editie van het cursusboek waarin de behandelde onderwerpen en bijbehorende jurisprudentie opgenomen zijn, heb je een adequate combi te pakken. Ter compensatie van de onmogelijkheid om direct je vragen te stellen, krijg je als cursist de gelegenheid via e-mail vragen te stellen die vervolgens op werkdagen binnen 24 uur door Theo van der Linden via e-mail worden beantwoord. Directe feedback via vraag en antwoord ontbreekt dus helaas bij deze vorm van training

Eindoordeel
Met het einde van het verplicht thuiswerken nog niet direct helemaal in zicht, is de online training ‘Basis/opfriscursus Europees aanbesteden’ een goede, zakelijke investering. Een investering die je snel terugverdient, al is het alleen maar omdat je de reistijd naar en van Theo van der Linden zijn favoriete trainingslocatie in Baarn bespaart. Tel uit die eerste winst. Het voordeel van de video training is verder dat je je eigen tijd kunt indelen en bepaalde onderwerpen nog eens kunt terugzien. Als de materie je bij de eerste keer niet helemaal duidelijk is geworden. Ook dat is pure winst, omdat je bij een live training niet al te vaak wilt inbreken als je iets niet snapt. Je wilt dan niet als onnozel overkomen en raad eens, dat mag je nu volop zijn. Onnozel. Zonder de verstorende blikken van anderen. Dat is toch goud waard?

Beoordeling

De online training ‘Basis/opfriscursus Europees aanbesteden’ is verkrijgbaar via de website van VdLC en vanzelfsprekend direct uit voorraad leverbaar. Stuur een bericht naar het e-mail adres [email protected] en je ontvangt via e-mail de link naar de training en het bijbehorende boek in pdf-format.

Partner van Aanbestedingscafé:

Boekrecensie - Aanbestedingsjurisprudentie in de praktijk, editie 2019

Bij het lezen van het woord ‘letterknechterij’ in het boek ‘Aanbestedingsjurisprudentie in de praktijk, editie 2019’ dacht ik serieus dat auteur Theo van der Linden zich met een fantasiewoord in de voetsporen begaf van famueze taalkunstenaars als Drs. P., Van Kooten en De Bie of Youp van ‘t Hek. Het woord ‘letterknechterij’ bestond echter al en werd recentelijk gebruikt door een rechter in een uitspraak bij een rechtszaak over de interpretatie van een stuk tekst uit een aanbestedingsdocument.

(meer…)
Partner van Aanbestedingscafé:

Boekrecensie - Handreiking inkoop en aanbesteden

‘Complexity is your enemy. Any fool can make something complicated. It is hard to keep things simple.’ Het is een uitspraak van Richard Branson, de oprichter van het Virgin imperium. Een uitspraak die bij uitstek past bij het boek ‘Handreiking Inkoop en Aanbesteden’ van auteur Thomas Philippo. Natuurlijk is de aanbestedingswetgeving gecompliceerd en werken uitspraken van rechters er eveneens niet altijd direct aan mee om het duidelijker, of op zijn minst minder gecompliceerd, te maken. (meer…)

Partner van Aanbestedingscafé:

Nooit te laat om te leren van je fouten

Met de te laat bestelde en niet op tijd geleverde winterkleding voor onze militairen die eind oktober op oefening moeten in Noorwegen, kwam de Nederlandse overheid binnen korte tijd weer met één van haar aanbestedingen negatief in het nieuws. Veel is er dit keer nog niet duidelijk over het hoe en waarom van de gemaakte fouten bij deze aanbesteding. (meer…)

Partner van Aanbestedingscafé:

Aanbesteden maakt soms meer kapot dan je lief is

Europees aanbesteden in het personenvervoer komt de laatste jaren steeds vaker negatief in het nieuws. De vicieuze cirkel waarin deze sector terecht is gekomen kende afgelopen week weer een slachtoffer aan de kant van de personenvervoerders. (meer…)

Partner van Aanbestedingscafé:

Recensie: Whitepaper Succesvol implementeren e-aanbesteden

Met ingang van 1 juli 2017 zijn overheidsinstellingen verplicht hun gehele aanbestedingsprocedure elektronisch te laten verlopen. Niet alleen de publicaties en de communicatie, maar ook de beoordelingen en overige activiteiten. (meer…)

Partner van Aanbestedingscafé:

Boekrecensie: Gedoemanagement

“Wat een gedoe, dat inkopen” heb je als inkoper vast wel eens gehoord in de dagelijkse omgang met je collega’s. Zeker als ze te laat bij je aankloppen met de vraag ‘of je snel iets namens hun wilt inkopen’. (meer…)

Partner van Aanbestedingscafé:

Boekrecensie: ICT-leverancier: van vijand naar vriend

ICT inkopen, het is en blijft nog steeds een vak apart met wisselende resultaten. De berichten over mislopende ICT projecten verschijnen met enige regelmaat in de pers. Vaak ligt de focus bij die berichten op het falen van de leveranciers. (meer…)

Partner van Aanbestedingscafé:

Boekrecensie: Mijn beste team ooit!

Laat je niet op het verkeerde been zetten door de ietwat schreeuwerige titel van het boek ‘Mijn beste team ooit!’ en al helemaal niet door de Amerikaans klinkende ondertitel ‘In 7 stappen naar GOLDEN LEADERSHIP’. (meer…)

Partner van Aanbestedingscafé:

Boekrecensie: Prestatieinkoop

Wat zou het leven toch mooi zijn als je slecht presterende leveranciers buiten de deur kunt houden. Als je de leveranciers voor je laat nadenken. Rustig achterover kunt gaan zitten en de risico’s van een project door de leverancier laat inschatten. Het zijn maar een paar van de nieuwe principes die terugkomen in het boek ‘Prestatieinkoop’ van Jeroen van de Rijt en Sicco Santema. Nieuwsgierig geworden naar de compleet andere werkwijze die zij in dit boek onder de aandacht brengen? Je bent waarschijnlijk niet de enige, want het onderwerp van het boek ‘Prestatieinkoop’ is dit jaar ook het thema van de NEVI maar dan onder de naam Best Value Procurement. In dat kader worden er ook verschillende bijeenkomsten in het land georganiseerd.  

Ook wel Best Value Procurement
Prestatieinkoop is niet nieuw. Het is gebaseerd op het Performance Information Procurement System (PIPS) en Performance Information Risk Management System (PIRMS) van Dean Kashiwagi. Hij ontwierp het proces begin negentiger jaren van de vorige eeuw en het is inmiddels meer dan 700 keer in de praktijk getest. In Amerika staat het bekend als Best Value Procurement. 98% van alle geteste projecten is daar succesvol gebleken. Het werd dus tijd voor wat successen over de grens.
 
Handzaam, praktisch en vlot leesbaar

Verantwoordelijk voor de introductie in Nederland zijn Jeroen van de Rijt en Sicco Santema. Zij hebben het werk van Dean Kashiwagi vertaald in een handzaam, praktisch en vlot leesbaar boek met verschillende invalshoeken. Die invalshoeken bieden je de keuze het boek op je eigen manier te lezen.

Ben je meer voor het eenvoudige verhaal in romanvorm, dan kom je terecht bij het eerste deel van het boek. Wil je de achtergronden weten van prestatieinkoop, dan is deel twee voor jou de beste insteek. Deel drie vormt het hart van het boek en geeft een uitgebreide en praktische handleiding over het proces van prestatieinkoop. Verplichte kost dus. In aanvulling hierop tref je in deel zes de werkbladen, checklists en voorbeelden aan die je ook nog eens kunt downloaden van de site www.prestatieinkoop.com. Deel vier beschrijft de praktijk aan de hand van een vijftal cases, waarvan er vier uit Nederland afkomstig zijn (Rijkswaterstaat, IHC Merwede en Ballast Nedam). Tenslotte behandelt deel vijf een van de achterliggende theorieën en is daarmee meer van academische aard. Voor ieder wat wils.

Echte paradigma verandering
Hoewel het managementboek van het vorige jaar al de titel draagt van ‘Inkoop, een nieuw paradigma’ zou dit een veel betere en toepasselijkere titel zijn geweest voor het boek over prestatieinkoop in Nederland. ‘Prestatieinkoop, een nieuw paradigma’ klinkt ook goed. Want hier is wèl sprake van een nieuw paradigma, een compleet andere manier van denken en werken voor inkopers. Jammer alleen dat dit in het begin van het boek wat teveel wordt herhaald, waardoor het woord paradigma je een beetje gaat irriteren. Het boek schopte het dit jaar zelfs tot de longlist voor het managementboek van het jaar en terecht. 

Wie steekt er boven het maaiveld uit
Wat zijn de belangrijkste principes van Prestatieinkoop? Het vinden van leveranciers die expert zijn in hun vakgebied, die hun verantwoordelijkheid nemen. Hoe doe je dat? Door niet in detail voor te schrijven wat de leverancier gegeven de opdracht moet gaan doen. Nee, in plaats van technisch te specificeren geef je een grove schets van de situatie en het budget waarvoor de levering moet plaatsvinden.

Het budget op voorhand al prijs geven? Ja, binnen de geschetste kaders inclusief budget moeten de leveranciers ieder voor zich op zoek naar vermindering van risico’s voor zowel de opdrachtgever als de leverancier. Daarnaast moeten ze op zoek naar een maximalisering van de toegevoegde waarde voor de opdrachtgever. Prestatieinkoop resulteert in de selectie van een dominant goed presterende leverancier, maar niet altijd tegen de laagste prijs. Alleen als geen enkele leverancier boven het maaiveld uitsteekt, kies je de leverancier met de laagste prijs.

Los laten en vertrouwen
Dat betekent nogal wat voor een inkoper, die gewend is een leverancier tot in detail voor te schrijven wat hij moet doen. De inkoper die zichzelf beschouwt als de expert op zijn vakgebied. Hij moet een groot deel van zijn vertrouwde werkwijze loslaten. Vertrouwen op de kennis en kunde van de leveranciers. Zij werken een voorstel uit, waarin veel aandacht voor gezamenlijke minimalisering van risico’s en maximalisering van toegevoegde waarde.

Vertrouwen op een ander betekent ook dat je van inkopers andere competenties vraagt. Competenties waar ze in eerste instantie niet op zijn geselecteerd. Competenties die in de loop van de tijd ook niet zijn ontwikkeld. Terecht besteden de auteurs daar in het boek (nog) niet veel aandacht aan. Wel hoe je die verandering in werkwijze technisch tot stand brengt. Want de techniek van prestatieinkoop is waar het nu om draait. Hoe je de verandering bij de inkopers tot stand gaat brengen komt later wel. Verandermanagement van de bovenste plank en een uitdaging van jewelste voor inkopend Nederland.  

Nu de praktijk
Door het schrijven van dit boek maken de auteurs een begin met de introductie van het onderwerp prestatieinkoop in Nederland. Dat zij daarbij al vier voorbeelden van eigen bodem presenteren is mooi meegenomen en een goed teken. Maar het is pas de start. Na het lezen van het boek ben je nieuwsgierig of het voor alle vakgebieden (even goed) toepasbaar is. Een nieuwsgierigheid die de auteurs ook tot uiting brengen door hun vraag ervaringen op het gebied van prestatieinkoop met hen te delen.

Eindoordeel
Eindelijk weer eens een inkoopboek dat wetenschappelijk onderbouwd èn praktisch toepasbaar is. Ruim vijftien jaar onderzoek en vele praktijkvoorbeelden spreken in dat opzicht duidelijke taal. Terecht ook dat de NEVI dit tot jaarthema heeft gebombardeerd en daar aandacht aan schenkt op alle mogelijke manieren. Het geeft je het gevoel dat prestatieinkoop niet een of andere hype is.

Jammer dat de publiciteit rondom ‘Prestatieinkoop’ pas in de 2e helft van vorig jaar echt op gang kwam. Het boek kreeg eigenlijk minder aandacht dan het verdiende, omdat een ander inkoopboek een groot deel van de publiciteit opeiste. Niet terecht, want dit boek verdient de aanschaf door iedere inkoper in Nederland. En vanzelfsprekend de toepassing van de geschetste werkwijze met behulp van de werkbladen en checklists achter in het boek en op de site www.prestatieinkoop.com.

Door de vele invalshoeken is ‘Prestatieinkoop’ een afwisselend boek geworden, dat zoals de auteurs zelf beloven de diepte ingaat. Het detailniveau is goed te noemen en in begrijpelijke taal uitgewerkt. Een van de vele eyeopeners is dat het stellen van een minimum niveau voor de te leveren prestatie slecht presterende leveranciers de kans biedt tijdens het offerteproces mee te blijven doen met goed presterende leveranciers. Het boek prikkelt je met dit soort uitspraken en daagt je uit er concreet mee aan de slag te gaan.

Beoordeling: *****

Bestellen
Het boek ‘Prestatieinkoop’ direct bestellen.

Meer info

Aanvullende literatuur

Boekgegevens
Auteurs:

Boek, gebonden / 196 blz. / Nederlandstalig
Graphicom International / 1e druk / 2009
EAN: 9789077951118

bestel die boek via www.managementboek.nl

Meer informatie over prestatie-inkoop? klik hier.

Partner van Aanbestedingscafé:

Boekrecensie: Verbaal Meesterschap

Wie wil dat niet? Dat je gehoord wordt bij een presentatie. Dat er echt naar je geluisterd wordt in een vergadering. Dat de mensen voor wie je spreekt aan je lippen hangen. Niet voor een paar minuten, maar voor uren. Remco Claassen, auteur van het boek ‘Verbaal Meesterschap’, flikt dat zelf keer op keer. Begenadigd spreker en performer als hij is. Scoort bij elke training die hij verzorgt ruim boven de 9. Een bizar goede score. Hoe hij dat voor elkaar krijgt, beschrijft hij open en eerlijk in dit boek. Een uniek boek omdat het gaat over zijn eigen wijze van communiceren. Een wijze die hij deelt met de lezer die daar voor open staat.

Hij schrijft zoals hij spreekt
Als je Remco Claassen nog nooit hebt zien spreken, zal zijn schrijfstijl je in het begin enigszins bijzonder overkomen. Remco schrijft namelijk zoals hij spreekt. Helder, no nonsense en met veel concrete voorbeelden. Dat zal voor sommige mensen wennen zijn. Daarom misschien een vreemde tip aan het begin van een boekrecensie. Bekijk eerst eens een van de vele video’s op het internet waarin hij optreedt. Begin daarna pas aan het boek. Het vergemakkelijkt het gewenningsproces en je weet gelijk wat je tot nu toe hebt gemist aan de spreker Remco Claassen.

Herhaling is de kracht van de boodschap
Wat verder ook bijzonder is aan dit boek, zijn de samenvattingen aan het eind van ieder hoofdstuk. Natuurlijk, ieder gerespecteerd managementboek heeft een vorm van samenvatting per hoofdstuk. Zo ook dit boek en redelijk uitgebreid. Na de samenvatting volgt echter in ieder hoofdstuk een hele korte samenvatting van de vorige hoofdstukken. In gedachte het adagium ‘de kracht van communicatie zit in de herhaling’ lees je aan het eind van ieder hoofdstuk weer wat Remco Claassen eerder heeft geschreven. Tot de boodschap op de een of andere wonderlijke manier tussen je oren zit. Geen toeval dat dit ook een van de technieken is die in dit boek wordt uitgewerkt.

Iets gaan doen, iets gaan laten of iets nooit meer vergeten
Communicatie in het zakelijk leven moet resultaat opleveren. Anders hoef je er niet aan te beginnen. Natuurlijk zijn er mensen die alleen maar communiceren om het communiceren zelf. Zogezegd de ruimte en de tijd vol kletsen zonder dat dit enig resultaat oplevert. Als jij ook zo’n communicator bent, zal dit boek waarschijnlijk niet aan je besteed zijn. Of misschien juist wel.

Communicatie moet als doel hebben dat degene met wie je communiceert iets gaat doen, iets gaat laten of iets nooit meer vergeten. Simpeler kan Remco Claassen het niet vertellen en dat doet hij ook niet. Tot ‘vervelens’ toe herhaalt hij deze simpele boodschap en geeft je de gereedschappen om de drie genoemde doelstellingen te realiseren.

Menselijke valkuilen
Zoals iedereen weet is goed communiceren een kunst op zich. Waarom het de ene keer goed gaat en de andere keer niet? De meeste mensen weten het niet eens. In het eerste deel van het boek legt Remco Claassen uit hoe dat komt. Hij beschrijft uitgebreid vier ingebakken valkuilen die wij mensen hebben en waar we heel vaak in tuimelen.

Het aha-gevoel overvalt je vanaf hoofdstuk 1 als hij begint te strooien met op het eerste gezicht vreemde begrippen als de hyperbutler en de rode bloemkool. Wees niet bang. Remco legt aan de hand van praktijkvoorbeelden uit waar de valkuilen vandaan komen en hoe je er weer uit kunt kruipen. Geloof het of niet, de bloemkool krijgt voor iedere lezer vanaf nu een geheel andere betekenis dan groente. Al was het alleen maar door het toevoegsel rood.

Stap voor stap op weg naar spreken met impact
Met het eerste deel legt Remco Claasen het fundament voor een betere communicatie in tweede deel. De uitwerking vindt plaats in acht hoofdstukken die ieder voor zich een ander onderwerp van verbaal meesterschap behandelen. Denk nu niet na het lezen van het vijfde hoofdstuk dat je er al bent en aan de slag kunt. Nee, je hebt echt alle acht hoofdstukken nodig om de impact op je publiek te krijgen die je wenst.

Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd
Wat zou de wereld zijn zonder een lach. Remco Claassen verwerkt de grappen naadloos en vakkundig in zijn schrijf- en presentatiestijl En ja, ook humor is een van de technieken die je kunt gebruiken om mensen blijvend te boeien. Wees echter niet bang dat je je eerst moet ontwikkelen tot een cabaratier of moppentapper van het niveau Youp van ’t Hek.

Als performer wordt Remco Claassen zelf omschreven als een kruising tussen Dr. Stephen R. Covey en cabaretier Hans Teeuwen. Het zijn toch niet de minst uiteenlopende publiekstrekkers. Pas er dus voor op als je zijn boek in het openbaar gaat lezen want die cabareteske annekedotes (zoals hij ze zelf noemt) komen keer op keer terug. Het kan zo maar gebeuren dat je regelmatig spontaan in de lach schiet bij de grappige maar wel reële voorbeelden.

Eindoordeel
‘Verbaal Meesterschap’ zal je intrigeren als je van nature al interesse hebt voor het onderwerp communicatie. Bij het lezen krab je je regelmatig achter je oren wanneer uiteen wordt gezet waarom iets niet werkt in de communicatie tussen jou en je publiek (ook al is dat maar één persoon). Waarom ben ik daar zelf niet achter gekomen?, vraag je je soms af. Hou dan één ding voor ogen, je bent de enige niet.

‘If you can’t explain it simply, you don’t understand it well enough’ zei Albert Einstein ooit. Remco Claassen beheerst de kunst van het simplisme tot in de perfectie. Hij weet waarover hij het heeft en heeft er niet voor niets uitgebreid onderzoek naar gedaan. Je hoort het hem allemaal zeggen en nog mooier, je ziet het hem doen op YouTube. Zo gezegd, een multimediale aanpak die de roep versterkt om een e-Book versie uit te geven.

Wel nog één welgemeend advies tot slot. Probeer niet alle stappen uit het boek in één keer toe te passen. Leren doe je met vallen en opstaan en met kleine stappen. Het boek bestaat niet voor niets uit twaalf verschillende en elkaar aanvullende hoofdstukken.

Beoordeling: *****

Aanvullende literatuur

Boekgegevens
Auteur:
Remco Claassen is een warme, positief provocerende en ontwapenende spreker, trainer en auteur die zich richt op de (verdere) ontwikkeling van talent op het gebied van leiderschap en effectiviteit. Na een oorspronkelijke start als ingenieur in de informatica branche kwam hij via sales management en personal development management ‘bij toeval’ terecht in trainersland.

Daarna kwam zijn loopbaan in een stroomversnelling. Onder andere zijn presentaties in het voorprogramma van internationale topsprekers als Stephen Covey, Tom Peters en Robert Cialdini hebben hem op de kaart gezet. Inmiddels is hij uitgegroeid tot een van de meest gevraagde sprekers op het gebied van leiderschap en persoonlijke ontwikkeling. Hij is auteur van de best-sellers ‘IK’ en ‘WIJ’  die een doorbraak worden genoemd in menselijk meesterschap. Bij Focus Conferences en DenkProducties is hij al 6 jaar op rij de best beoordeelde trainer.

Boek, Gebonden / 317 blz. / Nederlandstalig
Unieboek Het Spectrum / 1e druk, 2011
EAN: 9789049103927

Trailer training ‘Verbaal Meesterschap’ http://goo.gl/AbTzP

Mini cursus ‘Aandacht pakken’ http://goo.gl/w3sd3

Mini cursus ‘Aandacht vasthouden’ http://goo.gl/pDXSd

Bestel dit boek via Managementboek.nl

Partner van Aanbestedingscafé:

Boekrecensie: Verdraaide organisaties

Waarom kopen we in? Omdat we producten of diensten nodig hebben voor onze bedrijfsvoering. Dat klinkt logisch en dat is het ook. Toch maken we ook bij het inkopen de zaken soms ingewikkelder dan noodzakelijk is. We vergeten wat de oorspronkelijke bedoeling was van het inkopen. In het boek ‘Verdraaide organisaties’ dat Wouter Hart in samenwerking met Marius Buiting heeft geschreven wordt het raadsel opgelost waarom we af en toe de weg kwijt raken en hoe we die weer terug kunnen vinden.

Systeemwereld, leefwereld en de bedoeling
Het boek trapt af met een anekdote uit het schaatsen waarmee de auteurs treffend weergeven hoe we steeds verder van de werkelijkheid af raken. Hoe we ons dagelijks leven (de leefwereld) waarin we ons werk doen steeds meer beheersbaar proberen te maken door regels en procedures toe te voegen (de systeemwereld). Daardoor denken we niet meer na en vergeten we de kern van de zaak waarvoor we werken (de bedoeling). We weten niet meer wat de oorsprong is van onze organisatie.

De gedachte achter het model
Het (organisatie)model dat Wouter Hart en Marius Buiting hiervoor gebruiken gaat uit van drie cirkels. Het hart van het model wordt gevormd door de bedoeling, de eerste cirkel. Daarom heen bevindt zich de leefwereld, de tweede cirkel. Het geheel wordt afgerond door de systeemwereld die weer om de leefwereld heen ligt, de derde cirkel. Bij veel organisaties ligt de focus op de systeemwereld. De gedachte hierachter is dat als we de systeemwereld helemaal in orde maken, de mensen in de leefwereld ‘vanzelf’ de goede dingen gaan doen. Ze bereiken dan tenslotte waarvoor de organisatie is opgericht, de bedoeling.

Van binnen naar buiten organiseren in plaats van buiten naar binnen
In de praktijk blijkt echter dat de meest succesvolle organisaties precies andersom denken. Ze beginnen met de bedoeling en ondersteunen die richting hun medewerkers met een aantal principes voor klantgericht denken en werken. Denken vanuit het klantperspectief, vergroten van eigenaarschap bij de klant en organiseren samen met de klant. Het zijn deze simpele principes die het mogelijk maken dat medewerkers hun verantwoordelijkheid kunnen en willen nemen. Ter completering richten die succesrijke organisaties een systeemwereld in die ondersteunend is en blijft. Deze manier van organiseren leidt tot een hogere klantwaardering, een grotere medewerkerstevredenheid en veel betere financiële resultaten.

Inkopen is geen raketwetenschap
Als we deze organisatiefilosofie projecteren op de inkoopprofessie zien we een zelfde verbeteringspotentieel. Een bedrijf of organisatie heeft behoefte aan producten of diensten voor haar bedrijfsvoering. Die producten of diensten moeten ingekocht worden bij leveranciers. In sommige gevallen zelf gemaakt of zelf uitgevoerd als het diensten betreft. Dat is de leefwereld vanuit inkoopperspectief. Moeilijker kan het niet zijn, inkopen is geen raketwetenschap. Toch verzinnen we als inkopers steeds meer regels en procedures om ervoor te zorgen dat onze collega’s zich voegen naar het inkoopbeleid. Aangevuld voor wat betreft de overheidsinkopers door af en toe vrij ingewikkelde aanbestedingswetgeving. Onze collega’s zullen en moeten zich hier aan houden. De systeemwereld wordt ook voor inkopers steeds belangrijker en overvleugelt hun leefwereld.

Eindoordeel
Het boek ‘Verdraaide organisaties’ kun je qua insteek vergelijken met het boek ‘Begin met het waarom’ van Simon Sinek. Wouter Hart refereert daar ook aan en vermeld dat het boek in dezelfde periode is geschreven. De voorbeelden die je in het boek aantreft zijn zo duidelijk en schrijnend dat het te genant voor woorden is, dat mensen hun systeemwereld leidend laten zijn boven hun leefwereld en bedoeling van hun organisatie. Terug naar de basis zal voor veel inkopers in de private sector al een hele uitdaging zijn, voor inkopers in de publieke sector lijkt het een mission impossible. Toch is dit mooi verzorgde boek ook voor hen een aanrader om zich weer bewust te worden waarom ze doen wat ze doen.

Beoordeling

Aanvullende literatuur en informatie

Boekgegevens
Wouter Hart is oprichter van en adviseur bij Verdraaide Organisaties. Vanuit zijn creatieve, niet-bedrijfskundige achtergrond onderzoekt hij de patronen onder het huidige organisatiedenken en hoe met minder beheerbaarheid veel betere prestaties kunnen worden gerealiseerd. Daarover geeft hij lezingen, workshops en trainingen. Wouter vertelt aan de hand van alledaagse anekdotes in welke patronen we in veel organisaties tere cht zijn gekomen. En hoe dat leidt tot veel bureaucratie en weinig klantgerichtheid. Daar tegenover laat hij zien hoe we door een andere bril naar organiseren kunnen kijken en hoe bepalend dat perspectief is voor wat we in organisaties doen.

Marius Buiting is directeur van de Nederlandse Vereniging van Toezichthouders in de Zorginstellingen (NVTZ) en bovendien ruim 25 jaar als adviseur werkzaam op het terrein van kwaliteit van zorg – onder meer bij het CBO en als president van de European Society for Quality in Healthcare (ESQH). Daarnaast heeft hij diverse maatschappelijke functies. Hij is onder andere lid van Provinciale Staten van de provincie Utrecht, lid van het Nationaal Bestuur van De Zonnebloem en voorzitter van de Beweging van Barmhartigheid. Marius is een veelgevraagd spreker in binnen- en buitenland.

Nederlandstalig | Gebonden, 159 blz.
Vakmedianet | 1e druk, 2012 | EAN: 9789013105735

Bestellen
Verdraaide organisaties’ is verkrijgbaar bij www.managementboek.nl. Klik hier om het boek of klik hier om het e-book te bestellen.

Partner van Aanbestedingscafé:

Boekrecensie: Handboek ICT-contracten

Inkopers worstelen nog wel eens met het uitwerken van ICT-contracten. Dat is niet voor niets en de inkopers staan daarin niet alleen. Hoewel ICT-contracten juridisch gezien niet anders zijn dan andere contracten, komt er toch iets meer bij kijken. (meer…)

Partner van Aanbestedingscafé:

Boekrecensie: De cirkels rond

Contractmanagement staat als vakgebied nog in de kinderschoenen. Qua ontwikkeling is het bij wijze van spreken net uit de luiers en de toekomst ligt helemaal open. Wat dat betreft zijn er parallellen met het inkoopvak te trekken, waarbij de ontwikkeling volgens dezelfde lijnen verloopt. (meer…)

Partner van Aanbestedingscafé:

Boekrecensie: Ontwikkelingen in het inkoopvak

Laat je niet op het verkeerde been zetten. Het boek ‘Ontwikkelingen in het inkoopvak’ van auteur Arjan van Weele is wel nieuw, maar bevat geen nieuw gepubliceerd werk. Het is een bundeling van de meest relevante artikelen (meer…)

Partner van Aanbestedingscafé:

Boekrecensie: Best Value stroomt

De Best Value aanpak kent in Nederland duidelijke voor- en tegenstanders. Auteurs Jeroen van de Rijt, Sicco Santema en Wiebe Witteveen behoren absoluut tot de eerste groep. Ze dragen hun boodschap op basis van veel kennis en enthousiasme uit via hun inmiddels derde boek ‘Best Value stroomt’ (meer…)

Partner van Aanbestedingscafé:

Boekrecensie: De klantenfluisteraar

Inkopers kennen twee soorten klanten: interne klanten (ook wel collega’s genoemd) en externe klanten (van hun bedrijf of organisatie). De interne klanten bepalen het succes van de inkoopafdeling en de externe klanten het succes van het bedrijf of de organisatie. (meer…)

Partner van Aanbestedingscafé:

Rechtszaak Politie versus Microsoft roept vragen op

Ook inkoop kent zijn wonderlijke verhalen, waarbij je in de lach schiet en denkt bij jezelf: “Dit kan niet waar zijn”. Twee weken geleden kwam er zo’n situatie in de publiciteit over het Korps Landelijke Politiediensten (KLPD) die via een rechtszaak circa € 3 miljoen terugvordert van Microsoft voor niet geleverde software licenties. (meer…)

Partner van Aanbestedingscafé:

Boekrecensie: Aanbestedingsjurisprudentie in de praktijk

Met afstand het leukste en meest interessante boek over (Europees) aanbesteden dat tot nu toe verschenen is. Dat is helemaal van toepassing op het boek ‘Aanbestedingsjurisprudentie in de praktijk’ van auteur Theo van der Linden. De titel van het boek wijst niet direct in die richting, maar laat je als lezer niet misleiden. (meer…)

Partner van Aanbestedingscafé:

Onderhoud Groene Draeck zelf doen of uitbesteden

Verwondering. Ja, ik denk dat dit woord het best past bij de berichtgeving over het onderhoud op de Groene Draeck in de diverse media. De Groene Draeck, voor wie het niet weet, was het geschenk van de Nederlandse bevolking aan kroonprinses Beatrix ter gelegenheid van haar 18e verjaardag in 1956. (meer…)

Partner van Aanbestedingscafé:

Boekrecensie: Duurzaam inkopen: nu doen!

De tijd dat duurzaam kopieerpapier de kleur had van toiletpapier ligt ver achter ons. Duurzaam inkopen is allang geen hype meer en de kinderschoenen ontgroeid. Van milieubewust inkopen midden jaren 90 vorige eeuw zijn we in de 21e eeuw aangeland bij maatschappelijk verantwoord inkopen. In het boek ‘Duurzaam inkopen: nu doen!’ schetst Jacques Reijniers samen met een aantal co-auteurs een beeld van wat er bij duurzaam inkopen nu allemaal komt kijken, welke ontwikkelingen er gaande zijn en welke voortgang we daarbij boeken..

Duurzame managementliteratuur
Als je bij www.managementboek.nl bekijkt hoeveel boektitels er inmiddels verschenen zijn waarin het woord ‘duurzaam’ voorkomt, kom je uit op het respectabele aantal van 52 stuks. Zoek je vervolgens op de woorden ‘inkoop’ en ‘duurzaam’, dan blijf je steken op het schamele aantal van één boektitel. Dat ene boek is het boek ‘Duurzaam inkopen: nu doen’ waarmee Jacques Reijniers een leemte vult in de Nederlandse inkoopliteratuur. Een boek geheel gewijd aan het onderwerp duurzaam inkopen, dat is precies waar inkopend Nederland op zat te wachten.

Weinig aandacht
Met recht zaten te wachten, want het onderwerp duurzaam inkopen kwam er ook in de algemene inkoopliteratuur tot nu toe bekaaid vanaf. In boeken als ‘Inkoop, een nieuw paradigma’, ‘Professioneel inkopen’ en ‘Inkoop’ komt het onderwerp duurzaamheid slechts spaarzaam aan de orde met her en der een verwijzing of een voorbeeld. Nee, één compleet boek over duurzaam inkopen ontbrak tot nu toe en dat alleen zou al een reden moeten zijn om dit boek aan te schaffen

Samen ben je niet alleen
Jacques Reijniers voerde net als bij het boek ‘Inkoper innoveer!’ de redactie. Naast dat hijzelf ook een inhoudelijke bijdrage leverde (deel I), nodigde hij een aantal co-auteurs uit om hun visie over duurzaam inkopen aan het papier toe te vertrouwen. Het resultaat daarvan vormt het hart van het boek (deel II) en geeft een goed inzicht in de stand van de zaken en de aanwezige mogelijkheden op het gebied van duurzaam inkopen. Het is tegelijkertijd ook de grote zwakte van het boek. Door de verschillende visies ontbreekt een overzichtelijke structuur waarin alle aspecten die met duurzaam inkopen te maken hebben een logische plek hebben. Het kost derhalve wat tijd als je bepaalde onderwerpen wilt terugvinden.

Veel praktische voorbeelden
Wat het boek naast de visies vooral biedt zijn verwijzingen naar andere literatuur en internetsites en een grote hoeveelheid praktijkvoorbeelden. In deel II, maar met name in deel III. Het deel met de columns uit het blad P+, waarin Jacques Reijniers de vragen van lezers beantwoordt. Voorbeelden van alledaagse zaken waar mensen in de praktijk tegen aan lopen als zij duurzaam inkopen in de praktijk willen brengen. Het maakt het boek toegankelijk en illustreert tegelijk de worstelingen van inkopend Nederland.

Eindoordeel
Ja, het boek was nog beter geweest als het die noodzakelijke structuur en daarbij behorend ontwikkelingsmodel had gehad. De praktische voorbeelden, de lijsten met aandachtspunten, de talloze verwijzingen en de hoeveelheid nuttige informatie maken dat iedere inkoper dit boek in zijn boekenkast moet hebben staan. Ook al is duurzaam inkopen een gedeelde verantwoordelijkheid binnen iedere organisatie, het biedt de inkoper kansen de organisatiedoelstellingen op dit gebied samen met zijn interne klanten en de leveranciers te realiseren.

Beoordeling: ****
Aanvullende literatuur
  • Cradle to Cradle, William McDonough, Michael Braungart
  • De toekomst is groen, Thomas L. Friedman
  • De kracht van duurzaam veranderen,  Anne-Marie Rakhorst
  • Duurzaam denken doen, Jan Jonker
  • Duurzaam @ the speed of passion, Leen Zevenbergen
Boekgegevens
Auteur:
Jacques Reijniers is Hoogleraar Inkoopmanagement (NEVI-leerstoel) aan Nyenrode Business University en directeur van Apollo Consultancy B.V. Zijn focusgebieden zijn inkoop/logistiek, project- en realisatiemanagement en interim management.
Ingenaaid / 138 blz. / Nederlandstalig
Van Gorcum / 1e druk, 2012
EAN: 9789023249337
Bestellen
‘Duurzaam inkopen: nu doen!’ is verkrijgbaar bij www.managementboek.nl en uit voorraad leverbaar. Klik hier om het boek te bestellen.
Meer managementboeken
Klik hier voor de managementboeken in uw vakgebied.
De collectie wordt dagelijks aangevuld met de nieuwste titels.
Partner van Aanbestedingscafé:

Had Koningslied aanbesteed moeten worden?

Recentelijk meldde staatssecretaris Dekker van het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap dat hij graag een nader onderzoek wilde naar de kosten van het Koningslied. De afgelopen maand verschenen er in de landelijke pers (Volkskrant, NRC, Telegraaf) verschil-lende artikelen over de € 550.000 die het Koningslied gekost zou hebben. Een fors bedrag dat een verdere detaillering verdient, zeker gegeven het feit dat de zingende artiesten en producer John Ewbank belangeloos meewerkten. Waarom zorgde dit nieuws voor zoveel opschudding en had het Koningslied gelet op de hoogte van het bedrag Europees aanbesteed moeten worden?

Voor wie het Koningslied gemist heeft
Het Koningslied werd op verzoek van het Nationaal Comité Inhuldiging gecomponeerd voor de inhuldiging van Koning Willem Alexander en Koningin Maxima op 30 april 2013. Op deze dag zou het lied in het hele koninkrijk gelijktijdig ten gehore worden gebracht vanuit Ahoy in Rotterdam. Vanaf de dag van het uitbrengen was het #Koningslied trending topic op Twitter en andere social media. De muziek, het rapgedeelte, de tekst en het taalgebruik werden heftig bekritiseerd en geridiculiseerd, onder anderen door neerlandicus Wim Daniëls in het televisieprogramma Pauw en Witteman. Alternatieve songteksten werden gecomponeerd en een online petitie op internet, geïnitieerd door columniste Sylvia Witteman, werd door meer dan 40.000 mensen ondertekend. Nederland was in alle staten en het buitenland keek met verwondering toe.

Samenvatting kosten en opbrengsten Koningslied
Voor de organisatie en financiering van activiteiten waaronder het Koningslied was het Comité afhankelijk van de samenwerking met externe en private partijen. Uit de financiële verantwoording van KPMG bleek dat de totale kosten van het lied € 550.000 bedroegen. Daarvan werd een bedrag van € 400.000 betaald door de Stichting Nationaal Comité Inhuldiging. Verder gaf de Nederlandse Publieke Omroep (NPO) € 150.000 euro uit aan het lied. De opbrengst van het Koningslied, onder andere via iTunes, kwam ten goede aan het Oranjefonds, maar deze opbrengst is niet opgenomen in de financiële verantwoording van KPMG.

Nadere toelichting betrokken partijen
Een woordvoerder van de NPO meldde aan het NRC dat “de productie van het Koningslied, de app, de videoclip en het tot stand brengen van de liveverbinding” ten grondslag lagen aan het bedrag. John Ewbank sprak zijn verwondering uit over de hoogte van het bedrag, omdat hij zelf had meegewerkt zonder kosten in rekening te brengen. Dat laatste gold ook voor de éénenvijftig zingende en componerende artiesten.

De Rijksvoorlichtingsdienst (RVD) gaf aan dat er “onder meer kosten zijn gemaakt voor studiohuur en kosten in verband met de activiteiten in en om Ahoy”. Ahoy in Rotterdam, waar op de dag van de inhuldiging het lied gezongen werd, bracht geen kosten voor de zaalhuur in rekening. Wel werden er zogenaamde “out-of-pocket-kosten voor het gebruik van het com-plex gefactureerd”, meldt een woordvoerder van Ahoy. “Denk aan de kosten van de energie, beveiliging, EHBO, brandweer, technisch personeel en schoonmaak.”

Total Cost of Ownership van een lied
Wat voor veel verwarring en daardoor wederom voor opschudding in de media heeft gezorgd, is het ontbreken van transparantie over de kosten. Welke kosten horen wel en welke kosten horen niet bij de productie van het lied en hoe hoog zijn die bedragen? In inkooptermen gesproken: wat rekenen we tot de Total Cost of Ownership (TCO) van een lied en wat niet? Zeer waarschijnlijk is een groot deel van het totale kostenbedrag van € 550.000 naar het evenement gegaan, dat rondom het Koningslied werd georganiseerd in Ahoy en tegelij-kertijd live werd uitgezonden in Amsterdam.

Geen aanbestedingsplicht
Uit de toelichting in de financiële verantwoording mag je de eerste voorzichtige conclusie trekken, dat de uitgaven die het Comité zelf voor het Koningslied gedaan heeft in ieder geval niet Europees aanbestedingsplichtig waren. Deze € 400.000 waren afkomstig van externe en private partijen en zijn uitbetaald aan de NPO ter dekking van de gemaakte kosten. Een slag om de arm is daarbij nog wel op zijn plaats, omdat in de verantwoording een nadere opsplit-sing van de herkomst van die bedragen ontbreekt.

Wel kan je nog kleine vraagtekens plaatsen bij het aanbestedingsplichtig zijn van het bedrag van € 150.000 dat de NPO zelf heeft uitgegeven. De NPO is als Zelfstandig Bestuur Orgaan (ZBO), gefinancierd door het Ministerie van OCW, namelijk wel aanbestedingsplichtig. Afhankelijk van het inkoopbeleid van de NPO zal een deel van de versnipperde kosten waarschijnlijk (terecht) zijn ondergebracht in lopende raamcontracten van bestaande leveranciers (bijvoorbeeld huur productieruimte). Daarnaast zal een deel één op één zijn gegund aan leveranciers op basis van eenmalige contracten.

Partner van Aanbestedingscafé:

Boekrecensie: Tekst & Toelichting Aanbestedingswet 2012

Het voorstel voor de nieuwe aanbestedingswet is in concept al klaar voor beoordeling en goedkeuring door de Tweede en Eerste Kamer. De verwachting is dat deze nieuwe aanbestedingswet in 2016 zal worden goedgekeurd. Inderdaad, dat is de verwachting, maar de totstandkoming van de vorige Aanbestedingswet ligt iedereen binnen de overheid nog vers in het geheugen. We moeten in ieder geval nog minimaal één jaar door met de huidige Aanbestedingswet 2012. Het bezit van het boek Tekst & Toelichting Aanbestedingswet 2012 van de auteurs Gijs Verberne en Jitske Weber vormt dan geen overbodige luxe.

Aanbestedingsfouten breed uitgemeten in de pers
Recent onderzoek heeft uitgewezen dat het aantal rechtszaken als gevolg van fout lopende aanbestedingen de afgelopen jaren is toegenomen. Hoewel het relatief gezien nog steeds om een minimaal percentage gaat (minder dan 1%), vallen de mislopende aanbestedingen natuurlijk wel op. Het afgelopen jaar bijvoorbeeld werden we via de pers uitgebreid geconfronteerd met fout lopende aanbestedingen van onder andere de NS (Fyra), Nationale Politie (auto’s, portofoons), Ministerie van Defensie (ERP) en Provincie Limburg (concessie spoorwegvervoer). Geen wonder, want over een goedlopende aanbesteding valt niet zoveel te schrijven. Het zijn de uitzonderingen op de regel die het publiceren waard zijn.

Juridisering vraagt om nadere uitleg
De vicieuze cirkel die de aanbestedende diensten en de leveranciers in aanbestedingsland hebben gecreëerd heeft geleid tot een juridisering van het aanbesteden en daarmee ook van het inkopen. Een ontwikkeling die onwenselijk is voor zowel de aanbestedende diensten als de leveranciers, want de kosten van een gemiddelde aanbestedingsprocedure en het aantal rechtszaken lopen inmiddels aardig op. Dit ondanks het instellen van de Commissie van Aanbestedingsexperts in april 2012, die bedoeld was om het aantal rechtszaken te verminderen. Een nadere uitleg van de Aanbestedingswet 2012 is nog altijd noodzakelijk en het boek Tekst & Toelichting Aanbestedingswet voorziet daarmee in deze behoefte.

Omvangrijk en volledig
Het boek telt ruim 500 pagina’s en heeft de ondertitel Editie 2013 omdat de aanbestedingswet op 1 april 2013 in werking is getreden. Voordat je begint te zuchten, die pagina’s moet je niet achter elkaar uit lezen. Dit omvangrijke en zeer volledige boek is duidelijk bedoeld als naslagwerk en bestaat uit vier delen. Deel 1 een algemeen deel, waarin de in de wet gebruikte definities zijn opgenomen en drie soorten procedures worden beschreven: de meervoudig onderhandse aanbesteding, de nationale aanbesteding en de Europese aanbesteding. Deel 2 is vergelijkbaar met het vervallen Besluit aanbestedingsregels voor overheidsopdrachten (Bao) en Deel 3 met het vervallen Besluit aanbestedingen speciale sectoren (Bass). In Deel 4 zijn onder meer de vervallen Wet Implementatie Rechtsbeschermingsrichtlijnen Aanbesteden (Wira) en overgangsrecht opgenomen.

Achter de hand hebben voor de toegevoegde waarde
Waar de toegevoegde waarde met name in zit, zijn de toelichtingen per artikel van de Aanbestedingswet 2012, het Aanbestedingsbesluit, de Regeling vergoeding verklaring omtrent het gedrag en gedragsverklaring aanbesteden, het instellingsbesluit Commissie van Aanbestedingsexperts en de Regeling modellen eigen verklaring. Daarnaast bevat het verwijzingen naar de Gids Proportionaliteit en andere relevante richtlijnen. Voor de niet-juridisch geschoolden onder ons is het niet gemakkelijk leesbaar, maar wel handig om achter de hand te hebben. Voor het geval dat je bij een aanbesteding tegen iets aanloopt, waarvan je afvraagt wat je ermee aan moet.

Wat verder nog handig is
Bij de Nederlandse wetgeving wordt soms een transponeringstabel gebruikt om aan te geven welke oude en nieuwe wetsartikelen met elkaar corresponderen. Soms worden de artikelen van een wet hernummerd en dan kan zo`n transponeringstabel handig zijn. Het boek ‘Tekst & Toelichting Aanbestedingswet bevat deze transponeringstabellen voor de oude aanbestedingswetten Richtlijn 2004/17/EC, Richtlijn 2004 2004/18/EC, en Richtlijn 2007/66 naar de Aanbestedingswet 2012. Daarnaast bevat het ook de integrale tekst van de Gids Proportionaliteit die een steeds belangrijkere rol begint te krijgen.

Eindoordeel
Zoals gezegd is het boek moeilijker te doorgronden voor mensen die juridisch taalgebruik niet elke dag gewend zijn te lezen. Dat hoeft je er als niet-jurist niet van te weerhouden dit boek aan te schaffen. Integendeel, het boek geeft de originele wetteksten weer, maar nog belangrijker een toelichting op en interpretatie van alle artikelen uit die wet. Met name die toelichtingen bepalen de (toegevoegde) waarde van dit boek. Op basis van deze argumenten is het een aanrader om als overheidsinkoper dit boek aan te schaffen. Het is geen overbodige luxe in de hedendaagse jungle van het Europees aanbesteden.

Beoordeling

Aanvullende literatuur en informatie

Boekgegevens
Auteurs:

Nederlandstalig | Paperback, 504 blz.
Sdu juridisch | 1e druk, 2013 | EAN: 9789012578479

Bestellen
‘Tekst & Toelichting Aanbestedingswet 2012′ is verkrijgbaar bij www.managementboek.nl. Klik hier om het boek te bestellen.

 

Partner van Aanbestedingscafé:

Na Bouwfraude, Vleesfraude nu ICT-fraude

ICT-leverancier Ordina fraudeerde tussen 2005 en 2010 met verschillende Europese aanbestedingen. Ordina maakte in die jaren jacht op informatie die nodig was om aanbestedingen te winnen.[slide] Dat bleek vorige week donderdag uit een documentaire van Zembla. De uitzending putte daarvoor uit een grote hoeveelheid interne bedrijfsinformatie, die zij op een usb-stick via een klokkenluider had ontvangen. Na de opschudding over de politieauto’s anderhalve week geleden komt het Europees aanbesteden hiermee weer in een negatief daglicht te staan. Professor Integriteit Hans van den Heuvel noemde het zelfs “bedrog van het zuiverste water”.

Inkoop, projectmanagement en integriteit

Op 15 oktober wordt het rapport van de parlementaire onderzoekscommissie onder leiding van VVD-Kamerlid Ton Elias gepresenteerd. Een rapport over mislukte ICT-projecten bij de overheid met name als gevolg van een niet goed functionerend inkoopproces  en falend projectmanagement, en nu komt daar een gebrek aan integriteit bij. E-mail verkeer en getuigenverklaringen in de reportage van Zembla roepen een beeld op dat doet denken aan de Bouwfraude, die begin deze eeuw aan het licht kwam. Hoogleraar privaatrecht en vice-voorzitter van de Commissie van Aanbestedingsexperts Chris Jansen had het in het tv-programma al over een ‘tweede bouwfraude’, maar de benaming ‘ICT-fraude’ lijkt de lading in dit geval beter te dekken.

‘Warm vlees’

Door de overheid ingehuurde ICT-ers van Ordina schonden hun geheimhoudingsplicht in de periode 2005-2010. Ordina bleek adviseurs op strategische posities bij overheidsinstanties geplaatst te hebben, die cruciale informatie over (Europese) aanbestedingen doorspeelden naar hun eigen organisatie. In de ICT-wereld worden deze medewerkers ook wel ‘warm vlees’ genoemd: ze hoeven niet veel te presteren, maar worden wel ingehuurd en betaald door de overheid. Naar nu blijkt om als doorgeefluik te dienen voor het doorsluizen van informatie waardoor Ordina met voorkennis en dus voorsprong het traject van (Europese) aanbestedingen in kon gaan.

Topje ijsberg?

Omdat het voor de journalisten van Zembla ondoenlijk was alle 10.000 (!) e-mail berichten, adresbestanden en bedrijfsplannen van de usb-stick op hun juistheid te controleren, concentreerden zij zich voor hun reportage op een viertal misstanden. Bij de gemeente Rotterdam betrof het een inkoper die een concept bestek doorstuurde naar Ordina en zinspeelde op tegenprestaties bij het gunnen van de opdracht. De Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) had te maken met een Ordina-medewerker, die zijn collega’s op het hoofdkantoor meldde dat korting geven bij een bepaald project niet nodig was. omdat de concurrentie ontbrak.

Daarnaast zou er sprake zijn van onderlinge afspraken tussen Ordina, Logica CMG en Cap Gemini over de verdeling van een opdracht in overleg en met instemming van de gemeente Rotterdam, waarmee een aanbesteding werd ontlopen. Vorige week liet het ministerie van Defensie al weten aangifte te doen tegen een reserveofficier, die in 2009 met toestemming van zijn meerdere vanuit Uruzgan militair-vertrouwelijke informatie over ICT-systemen en potentiële commerciële kansen doorspeelde aan zijn werkgever, Ordina.”

Voorbarige conclusie

Ordina schakelde voor een eigen onderzoek advocatenkantoor De Brauw Blackstone Westbroek in. Voorafgaand aan de Zembla-uitzending werd gemeld, dat de eerste bevindingen van het advocatenkantoor geen fraude aantoonden. Daarbij bleef echter onduidelijk om welke kwesties het bij dit onderzoek ging. Voorbarig mag je deze conclusie zeker noemen, omdat Ordina er na dit korte en niet nader gedetailleerde bericht verder het zwijgen toe deed. Daar komt bij dat Ordina niet eerder met dergelijke koersgevoelige informatie naar buiten kwam, terwijl het een beursgenoteerd bedrijf is.

Sneeuwbaleffect?

Ordina is met een jaaromzet van ongeveer 400 miljoen euro en 2.900 medewerkers een van de grootste ICT dienstverleners van Nederland. Hoewel Ordina de berichten over fraude tot nu toe ontkent, heeft zij de eerste schade al opgelopen. Afgelopen vrijdag verloor zij 25% van haar beurswaarde en de vraag is of het hierbij gaat blijven. Voor Ordina, maar ook voor de directe concurrenten van Ordina als een Cap Gemini, Logica CMG, Atos, IBM en KPN die deels ook al genoemd werden. De betrokken overheden hebben in één specifieke zaak al aangifte gedaan en dossiers doorgespeeld naar de Autoriteit Consument en Markt. De Rekenkamer Rotterdam kijkt eveneens naar de genoemde kwesties.

Bad timing

De negatieve berichtgeving komt op een slecht moment. Het onderzoek naar softwareprojecten van de overheid die veel te duur uitvallen of volledig mislukken staat op het punt van afronding. Ook Stépan Breedveld (CEO Ordina) werd daarover ondervraagd. Volgens hem was er niet zoveel mis bij ICT-bedrijven: “We kunnen niet praten over offertes, aanbiedingen, prijzen of wat dan ook. Er kan dus geen kennis uitgewisseld worden, dat mag ook niet.” Een reactie die qua karakter doet denken aan de antwoorden die gegeven werden bij de commissie die onderzoek deed naar de bankencrisis.

Wordt vervolgd

Het is te hopen dat de commissie Elias in ieder geval oplossingen aanreikt voor het professionaliseren van aanbestedingen en een beter projectmanagement. Daarnaast staat nu ook de integriteit bij een belangrijke ICT-aanbieder en zijn opdracht gevende overheden ter discussie. Het is echter de vraag of dit onderwerp terugkomt in het rapport van de commissie Elias.

Verder is het interessant om te weten hoe de klokkenluider te werk is gegaan en wat zijn motieven zijn geweest. De hoeveelheid informatie doet vermoeden dat het net als NSA-klokkenluider Edward Snowden iemand is geweest die uitgebreid toegang heeft verkregen en gehad tot de opgeslagen bedrijfsinformatie. Misschien dat dit aanknopingspunten biedt de geconstateerde misstanden in de toekomst pro-actief in plaats van reactief op te sporen.

Onderste steen boven

Omdat er sprake is van de schending van geheimhoudingsplicht en het commercieel handelen met voorkennis bij het inkoop- en aanbestedingsproces, liggen (gerechtelijke) vooronderzoeken en mogelijk rechtszaken voor de hand. De uitkomsten daarvan zijn onzeker. Worden er daadwerkelijk wetsovertredingen geconstateerd, voor wie zijn die schadelijk geweest, worden lopende contracten ontbonden en is er sprake van geleden schade?

Belastingbetalers, beleggers, concurrerende leveranciers, maar ook de aanbestedende diensten hebben er recht op dat de onderste steen boven komt. Los van de individuele gerechtelijke procedures, zal een parlementair onderzoek uitsluitsel moeten geven of hier sprake is van een ‘probleem’ met een leverancier of een gehele marktsector. Na de onderzoeken van de Bouwfraude en de commissie Elias en het nog op te starten onderzoek naar het Fyra-debacle, zal dit nieuwe onderzoek het imago van Europees aanbesteden en de inkoopfunctie bij de overheid verder beschadigen.

Partner van Aanbestedingscafé:

Rumoer over aanbesteding auto's Nationale Politie

Afgelopen zaterdag opende De Telegraaf haar voorpagina met ‘Auto-order politie teruggefloten’ en ‘Slinkse aanbesteding moet opnieuw’. Aanleiding was het feit dat Minister Opstelten de dag [slide] ervoor bekend maakte dat het oorspronkelijke contract van een half miljard euro voor politieauto’s niet met twee jaar zou worden verlengd. Dit omdat er ernstige twijfels zijn over de integriteit van medewerkers bij de afdeling inkoop van de Nationale Politie. Vier jaar terug werd het oorspronkelijke contract na het doorlopen van een Europese aanbesteding exclusief gegund aan Volkswagen importeur Pon.

Ook toen was het onderwerp voorpaginanieuws, omdat de concurrenten van het Volkswagen-concern van mening waren dat de aanbesteding naar Volkswagen toe was geschreven. Volkswagen-importeur Pon mocht duizenden auto’s leveren aan de politie, omdat geen enkele andere fabrikant aan de honderden eisen van de politie kon voldoen. Merken als Mercedes, Volvo en Ford moesten zich terugtrekken en waren niet blij met de werkwijze van de politie.

Honderden eisen
Eén van de eisen was dat de autofabrikanten auto’s uit alle segmenten moest kunnen leveren. Tot dan toe was het gebruikelijk dat de politie voor verschillende soorten auto’s meerdere aanbestedingen publiceerde. Zo noemde een Volvo-woordvoerder de gestelde eisen destijds ‘onmogelijk’. Een zegsvrouw van Mercedes meldde: “We hebben ons zelf teruggetrokken omdat we niet aan alle honderden eisen konden voldoen. Eén keer ‘nee’ betekende al dat je buitenspel stond. Echt heel bizar.”

Mega-aanbesteding zonder percelen
Het had in ieder geval toen al in de lijn der verwachting gelegen om de aanbesteding in meerdere percelen op te delen. In een door vijf autofabrikanten aangespannen rechtszaak oordeelde de rechter echter dat het ‘niet aannemelijk’ was dat Volkswagen importeur Pon door deze werkwijze was voorgetrokken. Met de nieuwe aanbestedingswet die in april 2013 werd ingevoerd, was het in ieder geval nagenoeg onmogelijk geweest deze mega-aanbesteding als één grote aanbesteding in te richten en feit is dat dit nu ook niet meer zal gebeuren.

Heibel in de aanbestedingstent
Waar het echter nu om draait is dat net als bij eerdere berichten over de aanbestedingen portofoons en alcoholtesters begin vorige week er signalen over integriteitschendingen naar buiten blijven komen. Nu met name over de aanbesteding politieauto’s. Minister Opstelten kon dan ook niet anders besluiten dan de verlenging van dit contract tegen te houden. „Ik acht het zonder meer in stand houden van contracten die zijn voortgekomen uit een aanbesteding waaraan de schijn van integriteitschending kleeft niet houdbaar”, motiveerde Opstelten zijn besluit in een brief aan Tweede Kamer afgelopen vrijdag.

Gerechtelijk vooronderzoek
De rijksrecherche doet momenteel onderzoek naar meerdere politiemensen die worden verdacht van niet-integer gedrag. ‘De macht van het Amsterdamse klasje’ en ‘Groepje dat elkaar al jaren de hand boven het hoofd houdt’ zijn uitspraken die in dit verband terugkomen in het (vervolg) artikel uit De Telegraaf van afgelopen zaterdag. Fabrikanten en dan met name afgewezen fabrikanten spuien hun gal over de inkopers van de Nationale Politie en hun gedragingen. Een enkeling met naam en toenaam, maar ook enkele anoniem. Daarnaast doen ook de vakbonden een duit in het zakje met een berg aan kritiekpunten.

Rapport commissie Schouten-Telgen
Die laatste groep criticasters verwijst daarbij nadrukkelijk naar het rapport van de commissie Schouten-Telgen uit 2012. Dat rapport met de titel ‘Onderzoek Landelijke Aanbesteding Politie Voertuigen’(kortweg LAPV genoemd) concludeerde toen dat de aanbestedingen op zich rechtmatig waren verlopen, maar dat de doelmatigheid ver te zoeken was. Met name de operationele inzetbaarheid en de kosten daarvan waren niet, onvoldoende of niet op het juiste niveau geanalyseerd. Ook toen waren er al vermoedens van een gebrek aan integriteit. Omdat dit soort vermoedens wijzen op een mogelijk bestaan van strafbare feiten, droeg de commissie deze zaken over aan het Ministerie van Veiligheid en Justitie alsmede het Ministerie van Defensie.

Aanbeveling wel of niet overgenomen?
Voor met name de vakbonden is het twijfelachtig of de aanbevelingen van de commissie op het organisatorische vlak twee jaar na dato wel of niet zijn overgenomen. Het ging dan met name om een andere inrichting van de inkoopfunctie waarbij meer ruimte zou worden geboden voor kritische tegengeluiden en een betere opleiding van de inkopers. Verder zou er een versterking van het toezicht op belangrijke, politiek gevoelige en financieel omvangrijke aanbestedingen worden ingevoerd in de vorm van reviews. Volgens de vakbonden heerst er binnen de afdeling Inkoop en de interne bedrijfskolom waar de afdeling deel van uitmaakt een angstcultuur, waardoor mogelijke misstanden niet of nog niet zijn aangepakt.

Twee jaar verder en wat nu?
Vooralsnog is het afwachten wat het gerechtelijk onderzoek over integriteit gaat opleveren. Alle medewerkers die bij het strafrechtelijk onderzoek zijn betrokken, zijn ontheven van hun taken en verantwoordelijkheden bij de inkoop. Op verzoek van de minister Opstelten voert de Korpsleiding vandaag gesprekken met alle betrokkenen over ‘rechtspositionele maatregelen’.

Verder zal de Nationale Politie direct aan de slag moeten met de voorbereiding van een nieuwe Europese aanbesteding Politie Voertuigen. Omdat een dergelijke omvangrijke en nu nog risicovollere aanbesteding niet van de ene op de andere dag in de markt kan worden gezet, heeft dit enige consequenties. Het wagenpark van de politie zal op een ‘creatieve’ manier, dat wil zeggen zonder nieuwe aankopen, gedurende een langere periode rijdende moeten worden gehouden.

Volkswagen importeur Pon heeft nog niet gereageerd op de gang van zaken, maar loopt door het stopzetten van dit contract waarschijnlijk een omzet van circa 250 miljoen euro mis. Tenslotte wordt het interessant of Pon bij de nieuwe aanbesteding weer kan/mag inschrijven en de schade voor hen nog hoger gaat uitvallen.

Partner van Aanbestedingscafé:

Gemeente Bergen stopt aanbesteding wegens gebrek aan belangstelling

Het stopzetten van een Europese aanbesteding doe je niet zo maar. Zeker niet als de aanbesteding het resultaat is van een langdurige en gedegen voorbereiding. En toch is dat de gemeente Bergen in Noord-Holland recentelijk overkomen. Begin juli moest de gemeente haar aanbesteding voor een grote opknapbeurt van het dorpscentrum stopzetten, omdat er geen projectontwikkelaar is te vinden die het miljoenenproject wil uitvoeren. Op zijn minst is dat opmerkelijk te noemen in deze tijd. Heel bouwend Nederland klaagt dat de overheid de hand op de knip houdt bij het doen van grote bouwkundige investeringen en dan gebeurt dit.

Vooralsnog geen Mooi Bergen
Over de herinrichting van het centrum van Bergen wordt al jaren gesproken. Terwijl Bergen bekend staat als kunstenaarsdorp met toonaangevende architectuur, steekt het centrum van Bergen daar inmiddels schril bij af. Het Plein in het hart van de gemeente heeft geen duidelijk gezicht en kan wel een opfrisbeurt gebruiken. De kosten voor de ontwikkeling van dit herinrichtingsproject met de naam ‘Mooi Bergen’ zijn begroot op zo’n 30 miljoen euro. Daarbij gaat het om de bouw van een levendiger en een meer samenhangend centrum, verbetering van de toegang tot het centrum en de winkels, realisatie van meer woningen, verbetering van de verkeers- en parkeersituatie.

Zorgvuldige voorbereiding
Onder het motto ‘een goede voorbereiding is het halve werk’ werden tijd noch moeite gespaard in de aanloop naar de Europese aanbesteding. Men stelde een klankbordgroep samen met vertegenwoordigers van ondernemers, bewoners, belangengroeperingen op gebied van milieu en verkeer en politie. Daarnaast kwam er ook input van een kwaliteitsteam bestaande uit een landschapsarchitect, een lid van de welstandscommissie, een architectuurhistoricus, een lokaal deskundige en gemeentelijke vertegenwoordigers.

Marktonderzoek
In de zomer van 2012 liet de gemeente vervolgens nog een marktonderzoek uitvoeren om helder te krijgen of projectontwikkelaars voldoende belangstelling hadden voor het project. Uit dat marktonderzoek bleek dat ontwikkelaars positief waren. Op basis van de input uit dat onderzoek werd de Europese aanbesteding verder vorm gegeven en in de markt gezet. Meer dan veertig gegadigden vroegen informatie op over de aanbesteding en uiteindelijk reageerden slechts twee inschrijvers. Interesse was er dus wel, maar de twee inschrijvers moesten worden afgewezen omdat ze niet aan de aanbestedingsregels voldeden.

Europese aanbesteding op dood spoor
Ergens op het traject nam de trein van deze Europese aanbesteding een verkeerde afslag en kwam daarmee op een dood spoor terecht. Dat betekent nu terug naar het vorige station (marktonderzoek) om na te gaan hoe dit heeft kunnen gebeuren. De gemeente houdt deze zomer een evaluatieronde onder de marktpartijen die eerder zijn geraadpleegd. De evaluatie moet allereerst inzicht geven waarom ontwikkelaars niet hebben ingeschreven op het project. Het is namelijk wel bijzonder dat een groot aantal leveranciers meewerkt aan het marktonderzoek, vervolgens een nog groter aantal de aanbestedingsdocumenten opvraagt en daarna weer voor 95% afhaakt zonder dat daar tijdens de vragenronde signalen over zijn opgevangen.

Operatie geslaagd, patiënt overleden
Vooralsnog lijkt het erop dat deze Europese aanbesteding volgens de regels is verlopen (operatie geslaagd). Er zijn althans geen gegadigden geweest die het besluit van de gemeente om te stoppen hebben aangevochten. Wat wel opvalt is de redelijk lange tijd die er ligt tussen het marktonderzoek (zomer 2012) en het daadwerkelijk uitvoeren van de aanbesteding (lente/zomer 2013). Het kan zijn dat de projectontwikkelaars in de tussenliggende periode financieel nog slechter zijn gaan presteren en geen reserves meer hebben om dit soort risicovolle projecten uit te voeren (patiënt overleden).

De gemeente Bergen en haar inwoners moeten vooralsnog even geduld hebben met hun plannen. Daarnaast wordt de gemeente ook nog eens geconfronteerd met de kosten voor een nieuwe marktconsultatie en als het ‘goed’ is ook de kosten voor een nieuwe aanbestedingsprocedure. Want Bergen zonder een mooi centrum, dat is toch vloeken in de kerk.