Magnifying glass Close

Adblocker is geactiveerd!

Op deze website worden advertenties getoond. Van de advertenties wordt de redactie betaald. De redactie verzorgt het nieuws op deze website. Zonder advertenties geen nieuws. Zou je je adblocker daarom willen uitschakelen

De standvastige inkoper

Na een korte zomervakantie, begin ik vandaag weer met werken. Tijdens mijn vakantie doe ik graag waar ik normaliter niet goed aan toekom: lezen. Naast twee klassiekers (Marcel Proust en Michel de Montaigne) verbleekt het derde, pas onlangs verschenen boekwerkje. Maar toch wil ik het juist over dat boekwerkje hebben. Het heet “Standvastig” en is van Svend Brinkman. Gewoon verkrijgbaar bij de Bruna op de hoek.

“Standvastig” is een anti-zelfhulpboek. Dat leest u goed: anti. Het is daarmee niet specifiek geschreven voor inkopers natuurlijk. Niettemin hebben ook inkopers last van wat Brinkman noemt de “accelererende maatschappij”. Dat is een maatschappij waarbij alles altijd is gericht op verandering, verbetering, groei, innovatie. Er is nooit tijd om stil te staan. Het gaat vooral om de toekomst, nooit om het verleden. Het heden is een middel. En het gaat vooral om individuen en niet om relaties. Eerst moet iemand zichzelf ontwikkelen, zichzelf “vinden” om een bijdrage te kunnen leveren. En daar zijn “bezielende” leiders voor nodig. Brinkman stelt dat in deze maatschappij wij vooral mensen met “voeten” hebben in plaats van “wortels”. Om standvastig te zijn moet je enigszins “wortel” kunnen schieten. Met alleen voeten is alles “vluchtig”. Innovatie en het ego zijn dan op zichzelf staande doelen.

Voor de inkoper moet dit allemaal bekend in de oren klinken. Ongetwijfeld heeft u dit jaar al meer dan één keer te maken gehad met de symptomen van de accelaratiemaatschappij op uw werk:

  • Een gesprek over uw kerncompetenties en hoe deze verder te ontwikkelen;
  • Een visiedocument, met nadruk op visie, van uw organisatie voor verbetering en vernieuwing (lees ook de vorige column van Theo van der Linden, prachtig voorbeeld!);
  • De volgende herstructurering, nu weer vooral “zelfsturende teams” (de hype die volgt op de “matrixorganisatie”, die zelf weer het “sector model” opvolgde);
  • Veel strategie (sessies, rapporten en blabla), weinig tactiek (praten en denken) en nog minder operatie (doen is voor sukkels);
  • Aanbod van consultants en coaches om u en uw organisatie te helpen bij transformatie, innovatie en het creëren van “waarde” (liefst toegevoegde), zonder verder concreet uit te leggen wat dat allemaal inhoudt;
  • Trends waarvoor een certificering met een plusje nodig is om aan te tonen dat u wel “capabel” bent (u weet wel wat ik bedoel);
  • Et cetera

Brinkman komt met zeven stappen waarmee ook u als inkoper de acceleratiemaatschappij te lijf kunt gaan. Daarmee leert u een standvastige inkoper te zijn die niet met alle winden meewaait. Brinkman laat overigens zelf niet na de ironie te benoemen van een anti-zelfhulpboek dat zeven stappen opsomt.

De eerste stap: luister niet naar je innerlijke stem. Alleen bezig zijn met je “passie” is niet realistisch, zegt Brinkman. Zelden komen je verplichtingen en je capaciteiten namelijk overeen met je passie. En is het ook niet mogelijk je als zodanig te ontwikkelen. Niet iedereen is Ronaldo, niet iedereen is Steve Jobs, niet iedereen is Oprah Winfrey. Dit zijn uitzonderingen. Het is beter je werkelijke talenten te onderkennen en daarmee zo goed mogelijk je verplichtingen na te komen. Dat voorkomt teleurstelling bij grootse plannen voor ontwikkeling, als je jezelf uiteindelijk ’s avonds weer op de bank vindt met een zak chips.

De tweede stap: concentreer je op het negatieve. Door je altijd op het positieve te richten, lijkt het of je leven maakbaar is. Dat is maar voor een heel klein beetje het geval, meent Brinkman. Een groot deel van het leven “overkomt” ons. Door je altijd op het positieve te richten, is het je eigen schuld als het negatieve je in de weg gaat zitten. Door je te richten op het negatieve weet je wat je hebt en dat het altijd slechter kan. Juist dan kun je omgaan met tegenslagen (met als bijproduct: groei).

De derde stap: zet je nee-hoed op. Zeg eens “nee” tegen de volgende trend of maatregel. Laat degene die jou de volgende “innovatie” probeert aan te smeren eens uitleggen waarom het “oude” eigenlijk zo slecht is? Waarom werkt het niet? Ben je het daar wel mee eens? Vaak blijkt iemand het “nieuwe” alleen maar aan te prijzen omdat het nieuw is. Soms kennen ze het oude niet eens.

De vierde stap: onderdruk je gevoelens. Wij leven in een emotie-cratie. Alles moet zoveel mogelijk op gevoel. Wij moeten onze gevoelens bespreekbaar maken. Maar gevoelens kunnen het verstand aardig in de weg zitten. Soms is het beter gevoelens te onderdrukken en tot tien te tellen. Nadenken over de situatie werkt vaak beter om besluiten te nemen dan te praten over je “gevoelens” daarbij.

De vijfde stap: ontsla je coach. Coaches en consultants vechten om de gunst van de consument (u dus!) in de acceleratiemaatschappij. Hoeveel mensen kent u niet die “de stap maken” om (complexe) aanbestedingen voor u te doen, maar wel op een “innovatieve” manier? Hoeveel adviseurs adviseren ook werkelijk en verkondigen niet alleen “op proces” bezig te zijn? Kunt u echt niet zelf inkopen? U bent toch inkoper?

De zesde stap: lees een roman. Wie een boek over inkoop wil lezen krijgt ook daar te maken met “zelfhulp” literatuur. U bent inkoper, wellicht al een hele tijd. Toch krijg u voortdurend boeken en cursussen voorgeschoteld van zelfbenoemde “strategists” en “waarde-toevoegers” die u vertellen hoe u uw werk moet doen. Bijblijven is natuurlijk een must, maar hoeveel boeken en cursussen vertellen niet hetzelfde en eigenlijk wat u al weet? Lees daarom een roman, zegt Brinkman. Daar leert u meer van over de complexiteit van het leven.

De zevende stap: sta stil bij het verleden. Het verleden zorgt ervoor dat u hier bent. Het verleden is daarom de reden voor wat u wenst en hoe u oordeelt. Om uberhaupt dus het nu te begrijpen en “goed” te handelen naar de toekomst, moet u stilstaan bij het verleden. U moet uw fouten begrijpen en daarom de ontwikkeling van uw moraal kennen.

De standvastige inkoper: ik ben benieuwd hoeveel ik er dit jaar ga tegenkomen!

Partner van Aanbestedingscafé:
Partner van Aanbestedingscafé:

Reacties (2)

aanbestedingscafe gebruiker 24 augustus 2016 22:13 uur

In het Nederlands, Theo. Maar wel een goede vertaling waarbij je elke zin twee keer moet lezen in plaats van drie. Ik had een lange vakantie.

Richard Lennartz en Theo van der Linden 23 augustus 2016 21:52 uur

Geweldige column, ik heb nog wel wat extra stappen: Stap 8, doe elke dag een middagdutje, een frisse geest doet wonderen Stap 9, leer een muziekinstrument bespelen en probeer echt goed te worden Stap 10, geniet van het opvoeden van je kinderen, een gezin met twee kinderen draaiende houden (gymkleding, zwemles, vriendje spelen, boterhammen mee, licht op de fiets, bijles, voetballen en vioolles) dwingt je om het strategisch plan bondig te formuleren Stap 11, elke minuut dat je werkt ben je niet samen met je geliefden, werk dus zeer efficient en doe alles in zo kort mogelijke tijd Stap 12, maak nooit van je hobby je werk want dan werkt stap 11 niet meer Stap 13, ga naar Gare d’Orsay en bekijk een uur lang een ballerina van Renoir (let op de penseelvoering, dikke kwasten, prachtige huidstinten) Stap 12, ga ’s ochtends om zes uur met je honden wandelen bij strandopgang la Cantina in Den Haag Stap 13, breng een weekend op de bank door met 23 afleveringen van NCIS, niet douchen, oude joggingbroek en te groot T-shirt aan (zij ook) Stap 14, ga naar het concertgebouw om de Messiah van Händel eens echt te horen Maar ook stap 1000, besef dat inkopen en aanbesteden geweldig leuk is, geen wetenschap of kunst, maar wel geweldig leuk, zeker als een aanbesteding lukt en iedereen tevreden is. En het uitgangspunt van aanbesteden, alle bedrijven een eerlijke kans, is zelfs prachtig! PS Ik heb Proust nooit gelezen. In mijn jonge jaren had ik ‘a la recherche du temps perdu’ in het Frans rondslingeren in mijn kamer, met daarin bepaalde passages onderstreept. Als het vrouwelijk bezoek het boekje ontdekte was het zaak om zo nonchalant mogelijk te zeggen dat je Proust absoluut in het Frans moest lezen, omdat er in vertaling niets van overbleef. Jaren later ontmoette ik een man die min of meer hetzelfde deed, maar dan met de Duitse vertaling: “Auf der Suche nach der verlorenen Zeit.” Eigenlijk is dat nog chiquer. In welke taal heb jij Proust gelezen, Tim?

Partner van Aanbestedingscafé:
Sluiten

Inloggen met

of met e-mailadres