Magnifying glass Close

Adblocker is geactiveerd!

Op deze website worden advertenties getoond. Van de advertenties wordt de redactie betaald. De redactie verzorgt het nieuws op deze website. Zonder advertenties geen nieuws. Zou je je adblocker daarom willen uitschakelen

Dean rules!

We zitten in een bruin café in Haarlem. De man tegenover mij roert gedachteloos in zijn kopje koffie. Zijn hand trilt een beetje. Hij draagt een zonnebril en een valse snor. Hij wilde alleen hier afspreken, omdat hij naar eigen zeggen gevolgd wordt. De man in kwestie is Henk Bouwhuis, ooit zeer succesvol als consultant op het gebied van Europees aanbesteden, nu volledig aan de grond. Zijn huis moest hij verkopen, zijn vrouw ging bij hem weg en het is duidelijk dat hij weer drinkt. Hij rookt een shaggie wat door de eigenaar van het café oogluikend wordt toegestaan.

Ik stel mijn eerste vraag: “Hoe heeft het zover kunnen komen, Henk?”
Hij hoest en kucht een paar keer, kijkt om zich heen en begint op fluisterende toon met zijn verhaal: “Het is begonnen met die Dean Kashiwagi”, zegt hij zacht. “Het is begonnen met dat verdomde best value procurement…”. Hij stopt en ik zie een traan uit zijn oog komen die oplicht in een lichtstraal, die door het glas-in-lood-raam naar binnen was geglipt.

“Wat was er dan met best value procurement?”, dring ik aan.Hij komt wat dichterbij waardoor ik de onmiskenbare drankgeur niet meer kan vermijden.”Ik was er tegen! Ik vond het een goedkoop trucje, ik maakte er grapjes over. Tijdens lezingen zei ik dat het alleen maar in Nederland, Botswana en Finland bestond.” Hij stopt even om aan zijn sigaret trekken en vervolgt op zachte toon: “Ik schreef artikelen op internet waar ik cynisch deed over het feit dat ze na 18 jaar nog steeds dat voorbeeld van die bergbeklimmersgids gebruikten. En ik schreef dat het een methode was die voordelig was voor mooipraters en mooischrijvers. En dat het idee van sleutelfiguren bij de meeste aanbestedingen ridicuul was.”

Hij richt zich op en lijkt een helder moment te hebben: “Wie is in godsnaam de sleutelfiguur bij een aanbesteding leerlingenvervoer? De mevrouw van de planning? De chauffeur? Het slaat gewoon nergens op.”Hij zakt weer terug in zijn stoel. Ik zie nu pas de vlekken op zijn geruite overhemd.“En weet je”, zegt hij terwijl hij weer wat dichterbij komt, “die pre-award fase die rammelt juridisch. Hoe kun je nu een voorgenomen gunning hebben, inclusief een alcateltermijn, en daarna de leverancier pas laten vertellen hoe hij het probleem gaat oplossen? En wat als de expert zo goed is dat zijn plan allerlei nieuwe elementen bevat die niet in de aankondiging stonden? Hoe zit het dan met het transparantiebeginsel? Dan verandert de aanbesteding toch? Hoe is dat te rijmen met Succhi di Frutta?” Hij begint weer te zachtjes te wenen. Ik geef hem mijn zakdoek waar hij onmiddellijk zijn neus in snuit.

“Het punt was, ik stond alleen. Heel Nederland werd overspoeld met BVP-aanbestedingen. Niemand luisterde nog naar me.” Hij stopt even en zegt dan zachtjes: “en toen begonnen de bedreigingen…” Hij kijkt schichtig om zich heen maar vervolgt toch zijn verhaal: “Eerst leek het onschuldig, ik kreeg wat nare mailtjes, maar daar bleef het niet bij. ze hebben overal vriendjes. Vaste klanten van mijn bedrijf kregen waarschuwingen dat als ze mij zouden inhuren, ze nooit meer met BVP mochten aanbesteden.”

Ik zie dat hij weer huilt en ik probeer hem af te leiden: “En hoe zat dat met die ontvoering, Henk?” Hij staart weer naar buiten, maar begint toch zachtjes te praten: “Het was op een donderdagmiddag, ik had net mijn zoontje afgezet bij blokfluitles, toen twee mannen een zak over mijn hoofd trokken en mij in een bestelbus trokken. Ik werd meegenomen naar een riool in Charleroi en daar kerfden ze met een bot mes de letters B V P in spiegelbeeld in mijn borst.”

Voordat ik iets kan zeggen trekt hij zijn overhemd open en ik zie inderdaad de letters B V P in spiegelbeeld op zijn borst gekrast. “En nu?” vraag ik hem. Hij antwoordt niet, hij staart met een lege blik voor zich uit. Dan staat hij plots op en kijkt wild om zich heen: “Ze zijn in de buurt, ik moet weg”, en zonder verder wat te zeggen haast hij zich naar de deur.

Door het raam zie ik hem in de verte verdwijnen. Een gebroken man, ooit mijn grote voorbeeld, nu voorbestemd voor het verval. Ik besluit om morgen het boek Prestatieinkoop bij bol.com te bestellen.

—-

Noot van de schrijver: Enige jaren geleden werd de acteur Jules Croisset naar eigen zeggen ontvoerd en vastgehouden in een rioolbuis in Charleroi. In zijn borst was een hakenkruis in spiegelbeeld gekerfd. Later bleek dat hij alles zelf verzonnen had.

 

Partner van Aanbestedingscafé
Partner van Aanbestedingscafé

Reacties (4)

aanbestedingscafe gebruiker 25 mei 2015 19:10 uur

De moraal van het verhaal ?!

aanbestedingscafe gebruiker 20 mei 2015 07:16 uur

Je suis Henk Bouwhuis

aanbestedingscafe gebruiker 19 mei 2015 15:22 uur

Fantastisch!

aanbestedingscafe gebruiker 19 mei 2015 13:45 uur

Goede column Theo !!!

Partner van Aanbestedingscafé
Sluiten

Inloggen met

of met e-mailadres