Magnifying glass Close

Adblocker is geactiveerd!

Op deze website worden advertenties getoond. Van de advertenties wordt de redactie betaald. De redactie verzorgt het nieuws op deze website. Zonder advertenties geen nieuws. Zou je je adblocker daarom willen uitschakelen

O o den haag (over inkopen achter de duinen)

In de Tender Nieuwsbrief van juli 2016 staat een stuk met de titel ‘de stille revolutie van inkoop bij de gemeente Den Haag’. Een ambitieus verhaal over hoe de inkoop in Den Haag moet veranderen. Op zich niks mis mee, maar er is één probleem: het voelt niet Haags. Den Haag is een stad met een eigen cultuur en een eigen karakter, en ook inkopen in Den Haag moet bij de stad passen.

Wat mij als Hagenaar opvalt is de reden waarom alles op de schop moet. Ik lees: “de hoofden inkoop (of CPO’s) van de andere drie grote gemeenten (Amsterdam, Rotterdam en Utrecht) waren regelmatig op podia te bewonderen en wonnen soms zelfs prijzen.” Net of het daarom gaat? Onze voetbalclub wint ook nooit prijzen, maar we zouden voor geen goud willen ruilen met Rotterdam of Utrecht, laat staan met 020. Wij hebben onze Chinees, wij hebben de humor en we hebben Tom Beugelsdijk. Wie maalt er om prijzen?

Bovendien zeg je de dingen in Den Haag duidelijk en onomwonden. Als Sjaak Bral het in een column over het real-life-soapsterretje Barbie heeft, dan schrijft hij “daar is geen hersenchirurg aan verloren gegaan” en iedereen in Den Haag begrijpt wat hij bedoelt.

Dat mis ik volledig in dat verhaal over de inkoop in Den Haag. Ik lees bijvoorbeeld: “Veranderkundige interventies. Het adagium: reversed inkoopmarketing! Dus niet zelf de business uitleggen wat het belang van inkoop is. Doel was de business intrinsiek hun belang van inkoop te laten doorleven”. Heeft iemand enig idee wat hiermee bedoeld wordt? Ik kan zo’n zin tien keer lezen maar ik heb geen flauw idee waar het over gaat: “Doel was de business intrinsiek hun belang van inkoop te laten doorleven.” (als iemand wel enig idee heeft wat dit betekent dan graag even een mailtje naar het onderstaande emailadres)

Nog zo iets: “Hoewel de inkoopfunctie tactisch volwassen is (quote Deloitte 2016) is er op het strategische vlak nog veel braakliggend terrein.” Als Deloitte in een rapport een organisatie een complimentje geeft dan betekent dat, dat het echt geweldig is. Dat soort bureaus ontlenen hun bestaansrecht normaal gesproken aan het vaststellen wat er mis is. Niks meer aan doen dus, zou een beetje Hagenees zeggen.

Er is nog iets waar wij Hagenaars een broertje dood aan hebben en dat is ‘belangrijkdoenerij’. Tactisch inkopen, strategisch inkopen, categoriemanagement, secundaire beleidsdoelstellingen, concernbrede kaderstellings- en regiefuncties, het zijn leuke termen om in de provincie indruk te maken, maar wij in Den Haag weten gewoon wel beter.

Inkopen is een mooi ambachtelijk beroep, net als bijvoorbeeld brood bakken. Een inkoper die zijn gezonde verstand gebruikt, die wat begrijpt van EMVI-methodieken, die de wet en de jurisprudentie een beetje kent en die de opdracht zo simpel mogelijk houdt, is van grote waarde bij zowel het bedrijfsleven als bij de overheid. En bovenal, het is een ervaringsvak. “Voordat je als projectleider aan de slag gaat met aanbestedingen moet je eerst 10.000 vlieguren hebben”, stelde John van Pelt, CPO bij het CAK onlangs zeer terecht.

In de sport en in de muziek vind je soms exceptionele talenten, bijvoorbeeld Messi of Charlie Parker. Er bestaat echter geen inkoop-Messi, om dezelfde reden dat er ook geen bakker Messi bestaat. Je kunt heel goed worden als bakker (Hessing in de Reinkenstraat!) of inkoper (Cor Zwart), maar beide beroepen sluiten uit dat er geniale exceptionele talenten zijn die ‘met kop en schouders boven het maaiveld uitsteken’ (klein parodietje op BVP).

Inkopen is een mooi vak, dat bij de gemeente Den Haag volgens mij prima uitgeoefend wordt. Op dit moment is de BAM bij mij voor de deur op de Laan van Meerdervoort de tramrails aan het repareren. Weet je waarom dat goed aanbesteed is? Omdat de informatie aan de bewoners perfect is, omdat de verkeersregelaars stuk voor stuk vriendelijk zijn, en omdat ze keihard werken zonder al te veel overlast te veroorzaken. Goed gedaan, gemeente Den Haag.

Tenslotte nog dit. Ergens in het stuk lees ik: “Nog steeds is de verhouding interne/externe medewerkers uit balans, met name op de strategische en dus complexe aanbestedingstrajecten. Samen met de Rijksoverheid, politie en NEVI is een denktank opgericht om een doorbraak in dit dossier te forceren.”
Dit klinkt echt wat te pompeus voor Den Haag. Een ‘denktank om een doorbraak in dit dossier te forceren’? Wacht nog even met die denktank. Ik denk dat ik jullie precies kan zeggen wat er moet gebeuren om die verhouding te veranderen: ontsla externen en neem meer internen aan. (graag gedaan, waar kan ik mijn factuur naar toe sturen?)

Een vrijblijvend advies aan de gemeente Den Haag. Je hoeft geen prijzen te winnen met je inkoopbeleid. De enigen die prijzen uit mogen delen aan de Haagse inkopers zijn wij, de Haagse burgers. Dus als jullie binnenkort weer gaan vergaderen over nieuwe inkoopplannen, gebruik dan af en toe de wijze woorden die Marnix Rueb, de geestelijke vader van Haagse Harrie in onze kop gestampt heeft: “kap nâh !! Lekkâh belangrèk.”

Partner van Aanbestedingscafé
Partner van Aanbestedingscafé

Reacties

Partner van Aanbestedingscafé
Sluiten

Inloggen met

of met e-mailadres