Inloggen
Login met InkopersCafé account Account aanmaken

Premium logo's

Premium logo's

Premium partners

Sidebar premium

Sidebar premium

Gold partners

Sidebar gold

Sidebar gold

Silver partners

Sidebar silver

Sidebar silver
19
12
Elvira den Thonen
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
Door Elvira den Thonen
Categorie: Column
Soort:

Van der Linden op dreef tijdens oudjaars aanbestedingsconference

Op 13 december speelde Theo van der Linden alweer voor het derde achtereenvolgende jaar zijn oudjaars aanbestedingsconference in Theater Pepijn in Den Haag. Voor een select gezelschap van aanbestedingscoryfeeën (werkelijk iedereen was er!) nam hij de aanbestedingswereld op de hak.

Op het podium lagen een stuk of wat lege waterflesjes en als een soort running gag probeerde Van der Linden om ze op te laten stijgen (up! up! up!), wat door de aanwezigen onmiddellijk herkend werd als een parodie op Dean Kashiwagi. De verbazing was groot toen Van der Linden er vlak voor zijn slotlied echt in slaagde om een flesje water op te laten stijgen.

Alle belangrijke gebeurtenissen van het afgelopen jaar kwamen voorbij. Zo stond hij stil bij de benoeming van een derde lid van de commissie van aanbestedingsexperts (“was er nu echt niet iemand te vinden die ook Jansen heette”). BVP werd uiteraard ook op de korrel genomen in een geestige sketch, waarin hij BVP vergeleek met een religieuze sekte. Vooral het stukje waarbij tachtig Nederlandse BVP-aanhangers in het vliegtuig naar Amerika blijmoedig samen zitten te zingen, was erg aardig (Dean, Dean, here we come).

Opvallend mild was hij over de aanbestedingsaanjager. Het idee dat bedrijven en overheden zonder de druk van een concrete aanbesteding met elkaar om de tafel gaan zitten, sprak hem zeer aan. Uiteraard had hij wel een schimpscheut over voor de benoemingsprocedure van de aanjager (“ik heb helemaal geen advertentie gezien” en “wat zou het schuiven?”)

Enorm grappig was de dialoog tussen twee rechters in Den Haag over het al dan niet meewegen van een ongeldige inschrijving. Hoewel het onwaarschijnlijk is dat beide magistraten in plat Haags dialect met elkaar overleggen, was de boodschap op zich helder. Hoe kan het dat één rechter vindt dat er gegund kan worden aan een ongeldige inschrijving terwijl een ander zegt dat dat nooit kan?

Het was echter niet allemaal even geslaagd. De sketch waarin hij het Tijdschrift Aanbestedingsrecht vergeleek met het blad van een fanclub sloeg niet echt aan en ook het nummer over de relatieve methode kon niet echt op een warm onthaal rekenen.

In navolging van de Taalunie had Van der Linden ook een woord dat volgens hem direct uit de aanbestedingswereld moest verdwijnen en dat was ‘ontzorgen’. Volgens hem moet een aanbestedende dienst in de aanbestedingsstukken opnemen, dat een inschrijver die ‘ontzorgen’ in zijn plan van aanpak opneemt, onmiddellijk uitgesloten wordt. Hij legde ook uit waarom dat zo belangrijk was. Van der Linden zweert bij deskundig opdrachtgeverschap. Een aanbestedende dienst moet zelf de verantwoordelijkheid nemen en de deskundigheid in huis hebben om een dienstverlener, leverancier of aannemer kritisch te volgen. Een expert inhuren is prima, maar zorg wel dat je er zelf altijd zoveel verstand van hebt, dat je de expert kunt beoordelen. Houd in je achterhoofd dat iedere expert ook altijd zoveel mogelijk aan je wil verdienen. Niks ontzorgen, gewoon kijken of je waar voor ons belastinggeld krijgt!

Dat Van der Linden een broertje dood heeft aan belangrijkdoenerij was al wel duidelijk. In zijn oudjaarsconference haalde hij een strip aan uit het zojuist verschenen vierde stripboek ‘Inkooptopper, best(s)eller’, waarin een discussie over strategisch inkopen op de volgende wijze beslecht wordt: “Ken jij één kroeg waar ze geen bier hebben ingekocht?” In de stijl van Jules Deelder wist hij in hoog tempo zo’n vijftig begrippen op te noemen die volgens hem allemaal in de rubriek ‘aanbestedingsgeleuter’ konden worden ondergebracht.

Hilarisch was de conference waarin hij de eerste dag van een nieuwe inkoper bij een ministerie naspeelde. Geheel conform de visie van de inkooponomie werd de nieuwe inkoper snel duidelijk gemaakt dat hij zich vooral niet aan de regels moest houden, wat tot verrukkelijke dialogen leidde:
“Ja, maar in de Aanbestedingswet staat dat…”
“Daar doen wij hier niet aan, Herman, gooi dat ding weg!”
“Maar, dat kan toch niet, de wet moet toch…”
“Doe wat ik zeg, donder die wet uit het raam, wij gaan alleen voor het resultaat.”
“Ja, maar…”
“Niks ja, maar, inkopers die zich aan de wet houden zijn sukkels en losers die het driedubbele betalen van wat ze in het bedrijfsleven betalen!”
Aan het eind van de conference liet Van der Linden de zaal ‘inkoop, inkoop, onomie, onomie’ zingen op de melodie van We will rock you van Queen.

De conference eindigde serieus. Van der Linden zei dat hij op zich niet tegen manifesten en beter aanbestedingsprojecten was, maar dat hij een andere ontwikkeling zag, die hem veel meer vertrouwen inboezemde. Hij vertelde dat hij merkte dat hij bij trainingen bij de overheid steeds vaker jonge mensen tegenkwam, meestal vrouwen, die bewust voor het inkoopvak gekozen hadden. Die groep was nu tussen de dertig en de veertig en kwam steeds vaker op strategische functies te zitten.

Die ‘meiden’, zoals Van der Linden ze noemde, waren volgens hem de hoop op een nieuw elan bij het aanbesteden. Ze hadden integriteit hoog in het vaandel, ze volgden de ontwikkelingen binnen het vak, ze kenden de wet en de jurisprudentie, en wat misschien wel het allerbelangrijkste was, ze vonden het leuk om een goede aanbesteding te maken, waarin bedrijven beseften dat ze een eerlijke kans hadden. Bovendien hadden ze een reële en praktische kijk op zaken als social return, mkb-belangen en MVI.

Het leidde tot een vrolijk slotlied waarin Van der Linden alle onderwerpen nog eens de revue liet passeren, maar waarbij hij niet vergat de aanwezigen een hart onder de riem te steken. Maak je geen zorgen, volgend jaar zijn de meiden aan de macht.

Iedereen was het ermee eens, het werd een zooitje hier
Aanbesteden was een klus met veel te veel papier
De redding leek nabij dankzij het BVP
Maar het kleinbedrijf had moeite met het risicodossier
De tekstschrijver doet goede zaken, kijk hoe vrolijk hij daar lacht
Maar volgend jaar zijn de meiden aan de macht

Je mocht niet meer clusteren, de ministeries deden mee
Maar helaas waren de opdrachten te groot voor het MKB
Op het toneel klonk nog to be or not to be
Maar bij Pianoo zeiden ze Inkooponomie
Het is nog niet gedaan, maar het klinkt al zacht
Volgend jaar zijn de meiden aan de macht

Ook de rechtelijke macht had problemen in dit jaar
Want praten de rechters in Den Haag nog wel met elkaar?
Een ongeldige inschrijving doet die nou wel of niet mee?
De een zegt ja en de ander zegt nee
Is het arrest van de Hoge Raad nu nog van steeds van kracht?
Het maakt niet uit want volgend jaar, zijn de meiden aan de macht

Aanbesteden stond dit jaar een beetje op de tocht
Dus toen heeft EZ een aanjager gezocht
Beter aanbesteden, zoals het nu gaat is het een ramp
En ook een mooi baantje voor een VVD-vrindje van Kamp
Ikzelf zeg dat ons, een mooie toekomst wacht
Want volgend jaar zijn de meiden aan de macht

Een manifest MVI klinkt leuk, maar het zegt nog niets
Komt een consultant dan voortaan op de fiets?
De aanbesteding loopt misschien best wel gesmeerd
Maar wordt social return ook echt gecontroleerd?
Echte verandering, dat is wat ik verwacht
Want volgend jaar zijn de meiden aan de macht

De vrouw van de inkoper zegt : ik vind je lief
Maar hij is er niet blij mee want die beoordeling is relatief
Integriteit en eerlijkheid stop met dat kerstkado
En ook niet meer naar de Grand Prix in Monaco
Ik zie een inkoper uit Limburg die nog steeds lacht
Maar volgend jaar zijn de meiden aan de macht
Volgend jaar zijn de meiden aan de macht
Volgend jaar zijn de meiden aan de macht

Klik hier om Van der Linden het slotlied te horen zingen.

Elvira den Thonen
Door Elvira den Thonen
Elvira den Thonen is freelance journaliste.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.