Magnifying glass Close

Adblocker is geactiveerd!

Op deze website worden advertenties getoond. Van de advertenties wordt de redactie betaald. De redactie verzorgt het nieuws op deze website. Zonder advertenties geen nieuws. Zou je je adblocker daarom willen uitschakelen

Viespeuk?

Advocaten blijven niet meer achter hun bureau zitten maar trekken er op uit. Drukte zat overigens. Mijn eigen waakhond herkende me laatst niet toen ik na een lange dag weer eens laat thuis kwam. Ik kon ternauwernood het vege lijf redden.

Naast de lange uren word ik anno 2014 ook opgezadeld met aanbestedingen. Zo spoedde ik mij onlangs (zonder hond) naar het oosten des lands. Een middelgrote gemeente aldaar had mijn documenten bestudeerd en, voilà, meester De Jager was door naar de tweede ronde.

Ik werd ontvangen door een wat gereserveerde beoordelingscommissie. Gelukkig wel met een versgebakken koekje bij de koffie. In alle rust kon ik – in gepast duister – een flitsende presentatie verzorgen over Van Till advocaten. U herkent de situatie wel: in wervende bewoordingen wist ik onze juridische dienstverlening uiteen te zetten, met de specialisaties, expertise en goede prijs/kwaliteitsverhouding. Uiteraard wist ik ook tijd in te ruimen voor onze persoonlijke aandacht, voor ondernemers en overheden. Ten langen leste gingen de lichten weer aan.

Na een tweede Max Havelaar koffie volgde een exposé van De Commissie; over de gemeentelijk beleidsdoelstellingen, specifieke eisen aan de ‘juristerij’ en uiteindelijk ook over hun opvattingen aangaande duurzaamheid. Met name het laatste bleek niet zonder gevolgen te zijn. De eerste vraag hierover betrof de ecologische voetafdruk van mijn kantoor. Nu ben ik al 26 jaar advocaat, maar voor het eerst kon ik mijn verbijstering niet verbergen. Ik had hierover geen flauw idee. Mijn kennis en bewustzijn over ecologische voetafdrukken reikt niet verder dan mijn eigen schoenmaat 43, laat staan dat ik iets kon uitbrengen over het ecologische schoeisel van mijn kantoor. Ik stamelde nog iets over het milieu en vergunningen, maar stond duidelijk 0-1 achter.

Vervolgens werd ik aan de tand gevoeld over maatschappelijk verantwoord ondernemen. Ik was voorbereid op vragen over de kwaliteit van mijn processtukken en de mate van blijheid daarover bij mijn cliënten. Ik was niet ingesteld op een verhoor over kringlooppapier of inkt op waterbasis. Ik wist nog net mijn tuchtrechtelijke maagdelijkheid
te berde te brengen, maar ook hiernaar was de commissie niet op zoek. Zij wreven mij onder de neus dat andere kantoren hun website vol hebben staan met bijdragen aan Afrika en fysiek afzien tijdens runs en fietstochten voor goede doelen. Tsja, ook bij Van Till spannen we ons regelmatig in hoor, maar we voelen niet de behoefte dat via kantooruitingen te bewijzen. Enfin, 0-2.

Ik kreeg nog een laatste kans. “Meneer de Jager, hoe bent u hier gekomen?” Een heterdaadje, besefte ik onmiddellijk. Een verschrikkelijke waarheid drong zich op. Ik had die ochtend mijn 6 cilinder 3.0 liter diesel gepakt. Tamelijk vanzelfsprekend, want vermoeiende kilometers per openbaar vervoer zouden immers ten koste gaan van mijn dynamische presentatie. Ik moest bekennen: met de auto. Niet hybride, ook dat nog. Het stond 0-3. Einde van de fatale oefening, naar huis in mijn vieze auto. In mijn eentje 196 roetkilometers afleggen.

En dat brengt me bij het volgende: zullen we in aanbestedingsland nu eens stoppen met rituele dansjes voor volstrekt doorgeschoten duurzaamheidseisen? Zullen we weer vooral aandacht hebben voor de prestaties? Geen hypocriete websites om bij de aanbesteders in het gevlei te komen, maar afrekenen op kernkwaliteit. Onverschillig de branche, alle ondernemers, waaronder ook advocaten. Wat denkt u? Eens?

Partner van Aanbestedingscafé:
Partner van Aanbestedingscafé:

Reacties (1)

aanbestedingscafe gebruiker 14 januari 2015 14:37 uur

Geachte heer Jager,Met uw betoog slaat u aan de ene kant de spijker volledig op de kop: "Waar gaat het om", maar anderzijds slaat u de plank ook finaal mis. Als het goed is zouden de beleidsdoelstellingen van de gemeente bij u bekend moeten zijn en zou er bij de uitvraag iets over geschreven moeten zijn en had u dus ook vragen in die richting kunnen verwachten. Indien u dan met het openbaar vervoer was gereisd had u gedurende die tijd daar mogelijk ook nog aandacht aan kunnen besteden en niet op achterstand gekomen. Maar laten we het eens van de andere kant bekijken. Indien u dit allemaal wel had geweten en op een 3-0 voorsprong was gekomen en de opdracht had verworven dan had wellicht heel anders tegen deze vragen aan gekeken.En last but not least als we eens helemaal zouden stoppen met aanbesteden en als overheid op goed vertrouwen opdrachten zouden vergeven zonder aandacht te besteden aan allemaal die goedbedoelde verhalen en lijvige rapporten die bij inschrijvingen worden aangeleverd en achteraf de opdrachtnemer afrekenen op de geleverde prestatie zou dat de uitkomst zijn.

Partner van Aanbestedingscafé: