Inloggen
Login met InkopersCafé account Account aanmaken

Premium logo's

Premium logo's

Premium partners

Sidebar premium

Sidebar premium

Gold partners

Sidebar gold

Sidebar gold

Silver partners

Sidebar silver

Sidebar silver
30
10
18
Tim Robbe
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
Door Tim Robbe
Dossier: Column
Soort:

Zonder inhoud is een proces bezigheidstherapie

Zonder inhoud is een proces bezigheidstherapie

Gemeenten gaven in 2017 724 miljoen euro meer uit dan begroot in het sociaal domein. De overschrijdingen in de jeugdzorg van 600 miljoen euro zijn zelfs ‘onverklaard’. Het valt niet te ontkennen dat ‘binnen begroting blijven’ een belangrijk onderwerp is op menige politieke en bestuurlijke agenda.

Eén van de grootste afnemers van adviesdiensten zijn gemeenten in het sociaal domein. En ja, ook ik begeef mij op deze ‘markt’. Toch ga ik een kritische noot plaatsen bij zowel de op deze markt aangeboden diensten als bij de gemeenten die deze diensten inkopen.

Sinds de genoemde overschrijdingen bekend zijn, regent het met ‘oplossingen’ op LinkedIn, Twitter en andere media. Ook ik ben vaak op deze media te vinden. Ook ik bied mijn ei van Columbus aan, waarmee gemeenten de budgetoverschrijdingen wel eens even gaan oplossen.

Veel van de oplossingen die adviseurs beschrijven, gaan het probleem echter helemaal niet oplossen. Ze gaan het probleem alleen maar meer inzichtelijk maken óf verergeren. En daar wil ik wat over kwijt.

Vrijwel iedereen biedt oplossingen aan op ‘proces’. Van het ‘verbeteren van samenwerking’ tot ‘data-gedreven werken’, van ‘waarde-gericht inkopen’ tot ‘verbeteren van de ketenregie’. Et cetera, et cetera. Dit zijn echter alleen oplossingen als je ervanuit gaat dat de gemeenten die deze oplossingen gaan gebruiken, ook weten i) waar ze staan en ii) waar ze willen staan. En dan ook wel concreet hè?

Iedereen die in het sociaal domein actief is, weet dat gemeenten dit nog onvoldoende in kaart hebben gebracht.

Wat dus ontbreekt zijn concrete doelen. De gemeenteraden zullen veel concretere opdrachten moeten geven aan hun colleges. En de colleges aan hun ambtelijke apparaat. Pas met concrete doelen, die gesteld moeten zijn op basis van een politiek debat en niet op basis van een bureaucratische (proces!)exercitie, is richting te geven aan ontwikkelingen. En pas dan komen processen om de hoek kijken. En pas daarna zijn oplossingen relevant, als deze aansluiten bij de benodigde processen. Een proces draaien zonder concrete doelstellingen na te streven is een vorm van bezigheidstherapie.

Voor wat betreft het stellen van doelen verwijs ik graag naar wat ik daarover al heb geschreven. Punt is dat pas als er concrete doelen zijn, wij kunnen vaststellen of (meer) samenwerking nodig is of niet. Of we al wel of niet genoeg juiste data hebben. Wat we nu eigenlijk ‘waarderen’ en of ‘waarde-gericht’ inkopen daar dan wel bij past. Of een regisseur op ketens nodig is. Et cetera, et cetera.

Als adviseurs zouden wij eerst gemeenten moeten vragen wat nu eigenlijk hun concrete doelen zijn. Dus niet: ‘doen wat nodig is’ accepteren en dan met een mooi procesadvies komen. Maar eerst vragen wat de gemeente daar nu eigenlijk zelf concreet mee bedoelt. Ik weet het namelijk niet. Dus ik kan ook geen procesadvies geven hoe daar te komen. En als het echt zo plat is als ‘zorgen dat budgetoverschrijdingen niet meer voorkomen’, zeg dat dan gewoon. Dan kunnen we aan de bak.

Tegelijkertijd vind ik het nu wel tijd dat gemeenten verantwoordelijkheid nemen en die concrete doelen eens gaan opstellen. Ik heb daar een mooie procesaanpak voor :).

 

 

Tim Robbe
Door Tim Robbe
mr. drs. Tim H.G. Robbe, partner bij Victor Advocaten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.